Zawadzki Zdzisław Urodził się 24 czerwca 1920 roku we Lwowie. W mieście tym w 1945 roku ukończył studia w Akademii Medycyny Weterynaryjnej, uzyskując w 1947 roku dyplom lekarza weterynaryjnego na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. W latach 1946–1949 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wrocławskiego.
Pracę w Katedrze Higieny Środków Spożywczego Pochodzenia Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu rozpoczął w 1946 roku, pełniąc kolejno funkcje: młodszego i starszego asystenta. W 1950 roku powołany został na kurs przeszkolenia oficerów, a po jego ukończeniu – do czynnej służby wojskowej, na stanowisko kierownika sekcji bakteriologicznej Laboratorium Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy i następnie kierownika tego Laboratorium. Służbę wojskową pełnił do 1957 roku.
Stopień doktora nauk weterynaryjnych uzyskał w 1951 roku na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej na podstawie rozprawy Badania nad mechanizmem powstawania egzogennego zakażenia jaj kurzych. Po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej, powrócił w 1957 roku do Katedry Higieny Produktów Zwierzęcych Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu, w której pracował na stanowisku starszego asystenta, adiunkta oraz od 1967 roku do 1968 roku na stanowisku docenta.
Stopień doktora habilitowanego (docenta nauk weterynaryjnych) nadała Mu Rada Wydziału w 1967 r. na podstawie rozprawy habilitacyjnej Studia nad mikroflorą psychrofilną pomieszczeń chłodniczych. W roku 1968 podjął się zorganizowania od podstaw Katedry Higieny Produktów Zwierzęcych w Olsztynie i objął jej kierownictwo. W 1974 r. przechodzi do Instytutu Inżynierii Ochrony Środowiska Politechniki Wrocławskiej, gdzie pracuje do momentu przeniesienia na emeryturę. W 1990 roku uzyskał tytuł profesora.
Zajmował się głównie higieną i mikrobiologią żywności, możliwością wykorzystywania drobnoustrojów do oczyszczania środowiska przyrodniczego skażonego węglowodorami. Dorobek w naukę światową wniosły badania nad znaczeniem Bacillus cereus w etiologii zatruć pokarmowych ludzi, nad poznaniem ciepłooporności przetrwalników tego drobnoustroju itp.
Opublikował łącznie 88 prac.
Był kierownikiem studium doktoranckiego, promotorem 4 przewodów doktorskich oraz recenzentem 5 prac doktorskich.
Pełnił wiele funkcji społecznych w ZNP przy WSR we Wrocławiu (1958–1964), był ławnikiem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu (1959–1963), członkiem Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli Akademickich Politechniki Wrocławskiej (1984–1987).
Otrzymał wiele nagród i dyplomów Rektora WSR we Wrocławiu, ART w Olsztynie i Politechniki Wrocławskiej oraz Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.