Zięba Dionizy Urodził się 3 maja 1931 roku w Dąbrowie Górniczej. Tytuł lekarza weterynarii uzyskał w roku 1953, a stopień naukowy doktora w 1962 r. na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. W roku 1971 Rada Wydziału Weterynaryjnego nadała Mu stopień doktora habilitowanego na podstawie dorobku i rozprawy habilitacyjnej Motoryka przedżołądków u bydła, owiec i kóz. W roku 1973 uzyskał etat docenta w Katedrze Fizjologii Zwierząt. W 1987 r. Rada Państwa nadała Mu tytuł profesora. Od 1978 r. do 2000 r. pełnił funkcję kierownika Katedry Fizjologii Zwierząt. W roku 1996 objął stanowisko profesora zwyczajnego.
Jego łączny dorobek naukowy stanowią 143 pozycje, w tym: 79 prac naukowych, 13 filmów naukowo-dydaktycznych, 1 skrypt dla studentów i 50 komunikatów na zjazdy naukowe w kraju i za granicą.
Zainteresowania naukowe Profesora Zięby dotyczą układu krążenia, układu pokarmowego i rozrodczego.
Komunikaty naukowe oraz filmy naukowe przedstawiał na zjazdach i sympozjach, krajowych i zagranicznych (Anglia, Grecja, Bułgaria). Odbył 3 staże naukowe w Brnie, Moskwie i Petersburgu.
W kadencjach 1981–1982, 1984–1987, 1990–1993, 1993–1996 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Medycyny Weterynaryjnej ds. dydaktyki. Był również członkiem Senatu (1987–1990).
Został odznaczony: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.