Łużyniecka Ewa ur. w 1958 r. w Gorzowie Wlkp. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: Wydz. Architektury PWr. mgr inż. arch. – 1982 r.; adiunkt w Woj. Ośrodku Archeologiczno-Konserwatorskim we Wrocławiu 1982–1991; dr n. t. – 1989 r.; inspektor woj. w Państwowej Służbie Ochrony Zabytków we Wrocławiu – 1991 r.; projektant w m.in.: Autorskich Pracowniach Architektury, Przedsiębiorstwie Konserwacji Zabytków Retropol, Dolnośląskim Biurze Projektowym Pryzmat 1991–1993; prac. Wydz. Architektury PWr. od 1993 r.; dr hab. – 1995 r.; prof. – 1999 r.; czł. ( od 1994 r.) i sekr. (1994–1997) Sekcji Hist. Archit. i Urbanistyki Komitetu Archit. i Urbanistyki PAN; red. nacz. pisma Architectus od 1996 r.; czł. Rady Wydawniczej Rektora PWr. 1997–2000; czł. rady red. serii Architectura Sacra od 1998 r.; z-ca red. nacz. – 1999 r. i czł. rady red. Kwartalnika Architektury i Urbanistyki PAN od 2000 r.; czł. prezydium Polskiego Komitetu Międzynarodowej Ochrony Zabytków (ICOMOS ) od 1999 r.; czł. Rady Koordynacyjnej Europejskie drogi kulturowe-Szlak Cysterski w Polsce od 2003 r.; kier. Ośrodka Badań Architektury Zakonnej Wydz. Architektury PWr. od 2003 r. Stypendia: Czechosłowacja – 1984 r., 1989 r.; Niemcy – 1984 r., 1990 r.; Włochy – 1991 r., 1998 r.; Węgry – 1997 r.; misje konserwatorskie: Egipt –1996 r., 1997 r.; Ukraina-Krym – 1998 r. Wypromowała trzech dr. Autorka 72. publikacji, pięciu książek do 2005 r. Odznaczenia: Srebrny Krzyż Zasługi – 2000 r.; Nagroda na IX Wrocławskich Targach Książki Naukowej – 2003 r.; wyróżnienie Ministra Infrastruktury RP w 2004 r. Szerzej o niej: Who is Who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków. Hübners blaues Who is Who, Zug 2003, s.2544–5.