Berutowicz Włodzimierz ur. w 1914 r. w Przedmości, zm. w 2004 r. w Warszawie. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: praca kandyd. (promotor Kamil Stefko) – 1955 r.; doc. – 1959 r.; prof. nadzw. – 1968 r.; prof. zw. – 1975 r.; prac. naukowy UWr 1950–1975; kier. Katedry Postępowania Cywilnego 1961–1971; kier. Zakładu Postępowania Cywilnego 1969 r.; rektor UWr 1968–1971; przewodniczący Kolegium Rektorów Wrocławskich Szkół Wyższych 1968–1971; profesor Akademii Spraw Wewnętrznych w Warszawie 1975–1980 i Instytutu Państwa i Prawa PAN 1980–1985; prezes Sądu Woj. w Poznaniu 1959–1960 i we Wrocławiu 1960–1968; min. sprawiedliwości 1971–1976; I prezes Sądu Najwyższego 1976–1987; przewodniczący Trybunału Stanu 1982–1987; poseł na Sejm PRL 1980–1985. Wypromował pięciu dr., w tym dwóch dr. hab. Autor ponad 100 publikacji, w tym czterech książek. Odznaczenia m.in.: Nagroda Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia – 1977 r.; Krzyż Komandorski z Gwiazdą O.O.P.; Krzyż Komandorski O.O.P.; Order Sztandaru Pracy I i II kl.; Złoty Krzyż Zasługi; Medal Jubileuszowym UWr – 2002 r. Szerzej o nim: L. Becela, M. Borejsza, L. Mackiewicz, B. Małysz, M. Oleszkiewicz, A. Tomaszkiewicz, A. Tyszka, A. Żołna, Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, Warszawa 1989, s. 77.