Staliński Bohdan ur. 1924 r. w Oszmianie w woj. wileńskim.
1946 rozpoczyna studia na Oddziale Chemii Technicznej Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej. 1948 - asystent-wolontariusz i z–ca asystenta w Katedrze Fizyki Doświadczalnej, 1949 - z–ca asystenta i młodszy asystent w Katedrze Chemii Nieorganicznej Politechniki Wrocławskiej. 1956 - stopień naukowy kandydata (doktora) nauk chemicznych; 1958 - tytuł naukowy docenta, 1964 - tytuł profesora nadzwyczajnego i 1972 - profesora zwyczajnego; 1969 - członek–korespondent Polskiej Akademii Nauk, 1976 - członek rzeczywisty. Od 1955 pracuje jednocześnie w Zakładzie Badań Strukturalnych Instytutu Chemii Fizycznej PAN, a następnie w Zakładzie Fizyko–Chemicznych Badań Strukturalnych PAN; 1959 - kierownik Zakładu Niskich Temperatur w Katedrze Chemii Nieorganicznej I. Politechniki Wrocławskiej. 1960/1962 - prodziekan na Wydz. Chemicznym. Od 1966 - kierownik Zakładu Badań Magnetycznych i zastępca dyrektora Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych Polskiej Akademii Nauk we Wrocławiu. 1975–1983 - dyrektor INTiBS PAN. 1983 - dyrektor Międzynarodowego Laboratorium Silnych Pól Magnetycznych. Umiera 26 lutego 1993 r. w przeddzień przejścia na emeryturę. Autor 122 publikacji, autor lub współautor 4 książek. Wypromował 7 doktorów, z których 5 jest samodzielnymi pracownikami naukowymi. Zajmował się fizyko-chemią wodorków metali. Członek Komitetu Nauk Chemicznych PAN, Komitetu Fizyki PAN, Komitetu Spektroskopii PAN, 1976–1990 - kierownik Centralnego Programu Badawczo–Rozwojowego 15.6 „Wykorzystanie Kriogeniki w Gospodarce Narodowej”. Nagrody: Naukowa im. Marii Skłodowskiej–Curie (1968), Zespołowa Sekretarza Naukowego PAN (1977, 1986). Odznaczenia: 1969 r. Krzyż Kawalerski (1969), Krzyż Oficerski (1976) i Krzyż Komandorski (1983) Orderu Odrodzenia Polski.