Kozar Zbigniew (1918-1972). W 1959 roku objął kierownictwo Katedry Parazytologii i Chorób Inwazyjnych Wydziału Weterynaryjnego WSR we Wrocławiu. Powrócił tam do zagadnień weterynaryjnych godząc parazytologie weterynaryjną i lekarska w swojej działalności, zajmując się antropozoonozami- toksoplazmą i włośnicą. Badania w tym zakresie przyniosły mu uznanie w kraju i za granicą. Profesor Kozar został zaproszony do współpracy w Międzynarodowej Komisji dla Problemu Toksoplazmozy, zaś od 1956 r. był członkiem Międzynarodowej Komisji Ekspertów. Lista publikacji naukowych profesora obejmuje około 250 pozycji, ogłoszonych w pismach krajowych i zagranicznych. W ostatnich latach działalności Profesora najwięcej miejsca zajmuje włośnica. Profesor Kozar niejako „odkrył” ponownie włośnicę w Polsce i podniósł ją do rangi problemu naukowego. Szczegółowo poznał epidemiologie i epizootiologię włośnicy w Polsce i opracował, wraz ze swoim zespołem specjalistów biochemików, patologów , immunologów i klinicystów , metody jej zwalczania. W ciągu kilkunastu lat pracy naukowej w Katedrze w jego badaniach przeważa kierunek immunologiczny. Były to pionierskie badania w kraju, jak i na świecie. Szczególną uwagę w ostatnich latach poświęcił badaniom nad mechanizmem powstawania odporności, głównie w przebiegu włośnicy. Przez wiele lat Profesor Kozar piastował z wyboru funkcję prezesa Towarzystwa Parazytologicznego. Na tym stanowisku doprowadził do zorganizowania licznych konferencji krajowych i międzynarodowych. W 1958r. rozpoczął akcję zmierzającą do skupienia parazytologów różnych krajów we wspólnych organizacjach, uwieńczoną powstaniem Światowej Federacji Parazytologów oraz Europejskiej Federacji Parazytologów. W obu piastował godność wiceprezesa.