Mazurkiewicz Alfons ur. 1922 r. w Dusseldorfie, zm. 1975 r. we Wrocławiu. Studia we wrocławskiej PWSSP pod kierunkiem profesorów E. Krchy, L. Dołżyckiego i S. Dawskiego. Dyplom w roku 1953. W latach 1960 – 1962 prowadził wykłady w pracowni rysunku prof. S. Dawskiego. W 1964 r. powołany na stanowisko adiunkta na Wydziale Ceramiki i Szkła wrocławskiej PWSSP zaczął rozwijać i wprowadzać w życie bardzo istotne dla jego pracy dydaktycznej zasady „programu otwartego”. Od 1969 r. docent w PWSSP. Członek Grupy „X” i Grupy „Szkoła Wrocławska”. Autor wielu wystaw indywidualnych m.in.: Wystawa retrospektywna Muzeum Śląskie (Wrocław 1962), Galeria „Krzysztofory” (Kraków 1967), Galeria „EM” (Wrocław 1975), Muzeum Narodowe (Wrocław 1975). Uczestniczył w wielu wystawach krajowych i zagranicznych m.in.: Ogólnopolska Wystawa Młodej Plastyki „Arsenał” (Warszawa 1955), Festiwal Sztuk Plastycznych (Sopot 1957, 1958, 1965, 1967, 1971, 1973), Ogólnopolskie Triennale Rysunku (Wrocław 1971, 1974), Wystawa Sztuki Polskiej (Bombaj 1956), 17 Polish Painters (Nowy Jork 1967), Wystawa Sztuki Polskiej (Kopenhaga 1971), Tokuma Trading (Tokio 1972), Polish Paintig Today (Londyn 1974). Nagrody i wyróżnienia m.in.: Nagroda Ministra Kultury i Sztuki (1965, 1971), I Nagroda Ogólnopolskiego Triennale Rysunku (1974).