Poznańska Alfreda (1939 – 2001) – rzeźbiarka. Urodzona w Małkowie na Lubelszczyźnie. W latach 1958 - 1965 studiuje we Wrocławiu na Wydziale Ceramiki i Szkła. Dyplom z ceramiki i rzeźby, w pracowniach: Julii Kotarbińskiej – artysta ceramik i prof. Xawerego Dunikowskiego. Po studiach zostaje zatrudniona w ówczesnym Muzeum Śląskim – późniejszym Muzeum Narodowym. Od 1965 r. zostaje członkiem ZPAP. Brała czynny udział w życiu artystycznym regionu i kraju. Od 1973 roku zatrudniona w Katedrze Rzeźby na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby. Od 1980 - adiunkt, od 1989 – docent, w 1990 - profesor nadzwyczajny, od 1995 - profesor zwyczajnym. Od 1989 zostaje jej powierzone zadanie organizacji i poprowadzenia pracowni Małej Formy Rzeźbiarskiej dla studentów II – IV roku. Od roku 1992 organizuje i prowadzi dodatkowo Dyplomującą Pracownię Rzeźby dla studentów II-V roku. W latach 1993 – 1996 pełni funkcję Kierownika Katedry Rzeźby. Wzmacnia stan kadrowy Katedry zatrudniając prof. Alojzego Gryta i prof. Jacka Dworskiego. W latach 80-tych zaangażowała się w działalność Solidarności. Po ogłoszeniu stanu wojennego podejmuje podziemną działalność opozycyjną. W tym tez czasie aktywnie uczestniczy i współtworzy ruch wokół Duszpasterstwa Środowisk Twórczych we Wrocławiu i trwa w nim aż do chwili swojej śmierci w 2001 r. Odnosiła szereg sukcesów. Zdobywała nagrody – także na konkursach międzynarodowych. Uprawiała rzeźbę w dużym i małym rozmiarze. Jest autorką monumentalnych pomników i rzeźb ołtarzowych, jak również medali i plakiet.