Pawełko Mieczysław ur. 1908 w Zakopanem, zm. 1962. W l. 1929-1932 uczeń Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu. 1935-1938 studiował rzeźbę w warszawskiej ASP. Pracował w okresie międzywojennym w dużych fabrykach ceramicznych (Chodzież, Fabryka Fajansów we Włocławku), zdobywając doświadczenie w dziedzinie wzornictwa przemysłowego. Eksperymentował także we własnej wytwórni. Wspólnie z F. Kowarskim zwyciężył w konkursie na monumentalną mozaikę ceramiczną dla warszawskiego Dworca Głównego, zrealizowaną w l. 1938-1939. Uprawiał rzeźbę i ceramikę. 1948-1958 pracował we wrocławskiej PWSSP na stanowisku prof. kontraktowego, pełniąc funkcję kier. Katedry Rzeźby Ceramicznej na Wydziale Ceramiki i Szkła, a następnie kierując Pracownią Projektowania Ceramiki Artystycznej i Przemysłowej. 1950-1952 był rektorem uczelni. Udział w wystawach m.in. I Wystawa Grupy Ceramików Warszawa 1938, Ogólnopolska Wystawa Ceramiki i Szkła Artystycznego Wrocław 1954, Okręgowa Wystawa Rzeźby - Wrocław 1958, I Wystawa Plastyki Ziem Nadodrzańskich - Wrocław 1959.