Feicht Hieronim ur. 1894 w Mogilnie, zm. 1967 w Warszawie. W l. 1914-1918 odbył studia teologiczne w Instytucie Teologii Księży Misjonarzy w Krakowie, w 1916 otrzymał święcenia kapłańskie, równocześnie kształcił się w Krakowie w zakresie teorii muzyki, gry na organach i fortepianie pod kierunkiem B. Wallek-Walewskiego. W l. 1919-1922 studiował w Konserwatorium Lwowskim organy, fortepian i kompozycję u M. Sołtysa; 1922-1925 odbył studia muzykologiczne na UJK we Lwowie u A. Chybińskiego. Zatrudniony w Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu w l. 1948-1952 (historia form muzycznych, formy muzyczne, historia kontrapunktu i harmonii, harmonia specjalna, harmonia ogólna, akustyka muzyczna, etnologia muzyczna); pierwszy rektor (1948-1951), następnie dziekan Wydziału Kompozycji, Teorii i Dyrygentury (1951-1952) oraz p.o. dziekana Wydziału Instrumentalnego. We Wrocławiu i na terenie Dolnego Śląska prowadził działalność upowszechniającą, wygłaszał odczyty, uczestniczył w audycjach radiowych, prowadził koncerty umuzykalniające. Jego dorobek naukowo-badawczy stanowią 44 prace drukowane w kraju oraz m.in. w b. NRD, Austrii czy b. Czechosłowacji. Obejmują one studia nad problematyką muzyki polskiej od wczesnego renesansu do baroku oraz jej powiązaniem z muzyką innych krajów (np. staroruską, austriacką), podręczniki, rozprawy analityczne na temat kompozycji Chopina. Ponadto jest autorem licznych artykułów, również na temat K. Szymanowskiego, recenzji, opracowań popularyzatorskich. Brał udział w wielu sesjach naukowych w kraju i za granicą. Jest autorem utworów organowych, 2 mszy, licznych utworów chóralnych. Laureat Konkursu Kompozytorskiego TWMP (1937). Odznaczenia: Krzyż Oficerski i Kawalerski OOP, Złoty Krzyż Zasługi, Medal 10-lecia PRL, Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego, doroczna Nagroda ZKP za całokształt twórczości.