Guzik Antoni ur. 1925 w Izydorówce (pow. Żydaczów, woj. Stanisławów). Szkołę powszechną ukończył w Daszawie (pow. Stryj), tam też do wybuchu wojny ukończył dwie klasy gimnazjum. Podczas okupacji radzieckiej i niemieckiej pracował jako robotnik w przemyśle gazowym. W 1943 wstąpił do Armii Krajowej, był związany z ruchem oporu i samoobroną przed bandami UPA. Po wysiedleniu ze stron rodzinnych w 1945 osiadł wraz z rodzicami w Gliwicach, gdzie kontynuował naukę w zakresie szkoły średniej, uzyskując w 1947 świadectwo dojrzałości. W tym roku podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej, kończąc je w 1952. Jeszcze jako student został w 1950 zatrudniony w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych kierowanej przez prof. S. Ochęduszkę. Następnie przeszedł do Katedry Energetyki Cieplnej i rozpoczął współpracę z prof. J. Szargutem. Pod jego promotorstwem wykonał pracę doktorską obronioną przed radą Wydziału Mechaniczno-Energetycznego w 1966. Równolegle z pracą na politechnice pracował w Biurze Projektów Przemysłu Hutniczego „Biprohut", zdobywając doświadczenie przemysłowe. Z Opolem związał się jeszcze w czasie funkcjonowania Punktu Konsultacyjnego Politechniki Śląskiej, a stałą pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu podjął w 1967, a więc w rok po utworzeniu tej uczelni. W 1968 został powołany na stanowisko docenta; był organizatorem i pierwszym kierownikiem Zakładu Termodynamiki Technicznej i Energetyki Cieplnej, przekształconym w 1976 w Zakład Techniki Cieplnej i Aparatury Przemysłowej. W 1. 1971-1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego, przekształconego później w Instytut Budowy Maszyn. W 1981 został w pierwszych demokratycznych wyborach wybrany rektorem Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Opolu. Funkcję tę pełnił przez 137 dni, gdyż pod naciskiem ówczesnych władz politycznych musiał z niej zrezygnować. Główną przyczyną nacisku była przynależność do Solidarności oraz współorganizacja Klubu Inteligencji Katolickiej w Opolu. Klubowi temu przewodniczył przez 21 lat. W 1984 został zastępcą dyrektora Instytutu Budowy Maszyn, a po roku został odwołany. Rada Wydziału Mechanicznego w 1990 ponownie powierzyła mu pełnienie funkcji dziekana, którą sprawował do przejścia na emeryturę w 1993. Zajęcia dydaktyczne prowadził nadal aż do 2004. Zyskały one duże uznanie wśród współpracowników i studentów, gdyż w sposób prosty i zrozumiały przedstawiały trudne zagadnienie termodynamiki i techniki cieplnej. Był wymagający, lecz sprawiedliwy i życzliwy w stosunku do studentów, którzy po wielu latach wyrażają mu wdzięczność i sympatię. Czynnie uczestniczył w działalności organizacyjnej uczelni, będąc przez wiele lat członkiem Senatu, przewodniczył licznym komisjom senackim, przez 21 lat był redaktorem wydawnictw wydziałowych. Uzyskał wiele nagród, wyróżnień i odznaczeń, m.in.: Złoty Krzyż Zasługi w 1971, Medal KEN w 1977, Krzyż Kawalerski OOP w 1981, Zasłużony Obywatel Miasta Opola w 1993 oraz Krzyż Papieski „Pro Ecdesia et Pontifice" w 1996.