Kotowski Włodzimierz ur. 1928 w Starogardzie Gdańskim. Jako technik chemik, absolwent Gdańskich Technicznych Zakładów Naukowych, został nakazem pracy zatrudniony w lipcu 1950 w Zakładach Chemicznych ”Oświęcim” na stanowisku asystenta ruchu w zespole prof. dr. inż. E. Błasiaka z Politechniki Śląskiej. Od 1951 uczestniczył w budowie, a w 1952 w rozruchu pierwszej w Polsce wytwórni syntezy metanolu. Równolegle dokształcał się i w 1954 uzyskał dyplom inż. chemika w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej przy AGH w Krakowie. Dzięki odbytym praktykom przemysłowym w Leuna-Werke w Niemczech oraz Lisiczańskim Kombinacie Chemicznym na Ukrainie szybko stał się specjalistą techniki wysokociśnieniowej w przemyśle chemicznym. Wieczorowe studia magisterskie ukończył w 1961 na Politechnice Śląskiej, gdzie się również w 1964 doktoryzował, a w 1968 habilitował. W l. 1964-1973 pracował w Zakładach Chemicznych ”Blachownia” w Kędzierzynie-Koźlu, kolejno jako szef produkcji, wicedyrektor ds. produkcji oraz dyrektor. W 1973, po ukończeniu Szkoły Menedżerów Przemysłowych w koncernie Honneywell w Londynie, objął stanowisko dyr. naczelnego Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych, które zajmował do 1976. W wyniku migracji kadrowych został powołany na stanowisko dyr. w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej ”Blachownia”. Od 1985 pracuje w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu, którą w 1996 przekształcono w Politechnikę Opolską. Pełnił tam początkowo funkcję prodziekana na Wydziale Mechanicznym, a w l. 1987-1990 rektora. Od początku swej pracy na uczelni prowadzi badania na rzecz przemysłu - głównie Petrochemii Płock. Ważniejsze wyniki badań wykorzystał do opracowania oraz wydania dziewięciu monografii, które służą jego studentom jako podręczniki. Innowacje procesowe zostały zastrzeżone 53 patentami. W działalności badawczej profesora dominuje zagadnienie węgla jako przyszłego, komplementarnego dla ropy i gazu ziemnego, surowca chemicznego - chociażby koncepcja paliw płynnych na bazie zgazowania węgla i wariantowego kierowania gazu na syntezę metanolu bądź też do napędu turbin gazowych w energetyce. Koncepcja wykorzystania węgla dla energetyki pojawia się też w pracach nad ogniwami paliwowymi. Tytuł prof. nadzw. uzyskał w 1974, a prof. zw. w 1988. W 1. 1976-1979 był czł. Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadr Naukowych, a w 1. 1981-1983 czł. Komitetu Karbochemii PAN. Od 1993 jest ekspertem UNIDO. Jest też czł. Sekcji Technologii Chemicznej przy KBN. Został wyróżniony licznymi odznaczeniami państwowymi i wyróżnieniami regionalnymi, resortowymi, NOT oraz organizacji zagranicznych.