Falewicz Jan ur. 1890 w Wilnie, zm. 1965 w Wiśle. Studia techniczne ukończył w Petersburgu. W okresie międzywojennym - zajmując poważne stanowiska w administracji gospodarczej na Górnym Śląsku (był czł. Instytutu Naukowej Organizacji w Warszawie oraz wykładowcą w Wyższym Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach) - zdobywał bogate doświadczenie w problematyce funkcjonowania przedsiębiorstw. Jednocześnie krystalizował swoje zainteresowania naukowe z zakresu ekonomiki przedsiębiorstwa i teorii kosztów. Po zakończeniu działań wojennych powołany na stanowisko doradcy ekonomicznego w Zarządzie Przemysłu Hutniczego. Od 1947 wykładowca w WSH we Wrocławiu, od 1950 jako zastępca prof. Funkcje: kier. Katedry Statystyki WSE (od 1950), dziekan Wydziału Planowania Przemysłu (1951/1952), prorektor ds. dydaktycznych (1957-1958.), red. nacz. „Zeszytów Naukowych Wyższej Szkoły Ekonomicznej" (1957-1961), przewodniczący Sekcji Statystyki w PTE, kierownik Studium Zaocznego. Twórca wykorzystania teorii statystyki matematycznej do rozpatrywania modeli mikroekonomicznych. Opublikował pierwsze polskojęzyczne prace na temat metody reprezentacyjnej, analizy gospodarności i rentowności przedsiębiorstw, m.in. Bieżąca kontrola gospodarności i przedsiębiorstw przemysłowych (1949), Rentowność, gospodarność, koszty (1963). Przeprowadził 700 badań naukowych, jest autorem 20 publikacji. Odznaczony Medalem 10-lecia PRL, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Złotą Odznaką PTE.