Knaster Bronisław ur. 1893 w Warszawie, zm. 1980 we Wrocławiu. W 1911 ukończył gimnazjum ze srebrnym medalem i podjął studia medyczne w Paryżu, które przerwał wybuch wojny w 1914. Znalazłszy się w Warszawie, podjął studia na otwartym w 1915 Uniwersytecie Warszawskim, ale były to już... studia matematyczne. Odbył je w l. 1915-1920, specjalizując się w topologii. Był jednym z pierwszych doktorów Uniwersytetu Warszawskiego (1923), a jego promotorem był prof. S. Mazurkiewicz. Habilitował się w 1926. Wszedł w skład komitetu redakcyjnego Monografii Matematycznych. Przełożył na język francuski słynną monografię S. Banacha. Prowadził wykłady na uniwersytetach w Brnie, Pradze i Wiedniu. W l. 1921-1939 opublikował 26 prac z topologii. Współpracował z K. Kuratowskim, W. Sierpińskim i S. Mazurkiewiczem. Po wrześniu 1939 udał się do Lwowa i tam na uniwersytecie ukraińskim został prof. w katedrze geometrii. Lata okupacji niemieckiej przeżył jako karmiciel wszy w Instytucie Weigla. Po odejściu Niemców miał możliwość pozostania we Lwowie, ale repatriował się już w kwietniu 1945. Po krótkim pobycie w Krakowie wybrał Wrocław. Objął jedną z czterech katedr Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Chemicznego Uniwersytetu i Politechniki. Jego wielką pasją była organizacja wydawnictw naukowych. Dzięki niemu powstała Wrocławska Drukarnia Naukowa i mogły znowu wychodzić czasopisma naukowe. We Wrocławiu opublikował kilkanaście dalszych artykułów. Zbiegło się to z odrodzeniem jego seminarium wyższego z topologii, które obrosło legendą. Z jego 54 prac najsłynniejsza jest praca z 1922, zawierająca konstrukcję continuum dziedzicznie nierozkładalnego oraz 2 prace z 1947 o podziale pragmatycznym. Za swoje osiągnięcia uzyskał Nagrodę Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego, Nagrodę PAN, Nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego oraz doktorat h.c. AM we Wrocławiu.