Ślebodziński Władysław Zygmunt ur. 1884 w Pysznicy (pow. Nisko), zm. 1972 we Wrocławiu. Studiował na UJ 1903-1908 i w Getyndze 1913-1914. W stronę geometrii różniczkowej skierował go prof. K. Żorawski z UJ. Doktorat uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim w 1928 i tam też się habilitował w dziedzinie n. mat. w 1934. W okresie okupacji przebywał w obozach koncentracyjnych w Auschwitz, Gross-Rosen i Nordhausen. Jako czł. Grupy Kulturalno-Naukowej był jednym z organizatorów UWr i PWr we Wrocławiu; czł. i założyciel WTN i Wrocławskiego Oddziału PTM, którego był wieloletnim prezesem. W 1947 został prof. zw. Kier. Katedry Geometrii i Zakładu Mechaniki Teoretycznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UWr i PWr (1945-1951); kier. Zespołowej Katedry Matematyki na PWr (1951-1961). Specjalista z geometrii różniczkowej. Autor ponad 50 prac naukowych, monografii Exterior Forms and Their Applications (1970) i wielu artykułów przeglądowych. Jego prace naukowe dotyczą zastosowań teorii form zewnętrznych Cartana i metody reperu ruchomego do teorii przestrzeni Riemanna i koneksji afinicznej, niezmienników całkowych i nieskończonych grup Liego. Najważniejsze osiągnięcia naukowe obejmują wprowadzenie pojęcia pochodnej Liego jako nowego operatora różniczkowego, rozwiązanie zagadnienia równoważności dwóch form różniczkowych oraz prace z zakresu geometrii różniczkowej hiperpowierzchni afinicznych. Czł. komitetu redakcyjnego „Annales Polonici Mathematici" współzałożyciel „Colloąuium Mathematicum". Laureat Nagrody Państwowej i Nagrody Miasta Wrocławia. Odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Komandorski OOP, medal „Za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej". Doktoraty h.c. PWr, Politechnika Poznańska i UWr.