Mehl Antoni ur. 1905 w Dobrzyniu Wielkim na Śląsku Opolskim, zm. 1967 we Wrocławiu; 1923 rozpoczął naukę w Szkole Przemysłu Artystycznego we Wrocławiu, a dwa lata później zorganizował pracownię rzeźby w tej szkole. 1931-1936 studia w krakowskiej ASP w pracowni prof. X. Dunikowskiego; 1935-1936 stypendysta Fundacji im. K. Miarki i Funduszu Kultury Narodowej; od 1939 pracował w pracowni prof. X. Dunikowskiego. W okresie okupacji więziony przez gestapo w Krakowie, a następnie w obozie koncentracyjnym w Płaszowie. Po wojnie wrócił do Opola. Z wrocławską PWSSP związany w l. 1947-1951, jako prof. na Wydziale Rzeźby. Udział w wystawach m.in. Ogólnopolska Wystawa Malarstwa, Rzeźby i Grafiki - Bielsko-Biała 1946, Ogólnopolski Salon Zimowy - Kraków 1947, Wystawa Plastyki Ziem Nadodrzańskich - Wrocław 1959, 1961, 1963, Polska Rzeźba 1945-1960 - Warszawa 1960, Sztuka Medalierska w Polsce Ludowej 1945-1965 - Wrocław 1966. Wybrane nagrody: Nagroda Złotego Liścia Laurowego na II Ogólnopolskim Salonie Zimowym - Kraków 1947; wyróżnienie na wystawie „Polskie dzieło plastyczne w 15-lecie PRL" - Warszawa 1962.