Styś Wincenty ur. 1903 we wsi Husów (pow. łańcucki) zm. 1960 we Wrocławiu. Stopień mgr. uzyskał w 1928 - studia prawnicze na UJK we Lwowie, dr 1932 na Wydziale Prawa tej uczelni, w l. 1932-1934 stypendysta rockefellerowski (studiował w Wiedniu, Bonn, Cambridge, Londynie, Paryżu i Rzymie); dr hab. 1936; w czasie wojny uczestniczył w tajnym nauczaniu na UJK. Po wojnie kierował katedrami ekonomii na Wydziale Prawa UWr (do 1953) oraz w WSH (potem WSE). Od 1953 wykładał historię gospodarczą Polski w okresie kapitalizmu na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UWr. Aktywnie współpracował przy organizacji WSH. Wygłosił też pierwszy wykład „Teoria ekonomiczna Quesneya" inaugurujący działalność tej uczelni. Był pierwszym rektorem WSE wybranym demokratycznie przez społeczność akademicką. Funkcję tę pełnił w l. 1956-1959. W kolejnych wyborach w 1959 został ponownie wybrany na rektora, ale brak potrzebnej zgody ministra szkolnictwa wyższego nie pozwolił mu objąć tej funkcji. Głównym jego dążeniem jako rektora było zwiększenie liczby samodzielnych pracowników naukowych, rozwój prac naukowych i badawczych, poszerzenie współpracy z praktyką gospodarczą oraz nawiązanie współpracy międzynarodowej. Najwybitniejszym dziełem w dorobku naukowym Stysia była Współzależność rozwoju rodziny chłopskiej i jej gospodarstwa (1959). Oddany sprawom wsi nie tylko na polu naukowym, ale również w praktyce, angażował się w organizowanie osadnictwa wiejskiego na Dolnym Śląsku i propagował własne koncepcje ustroju rolnego na tych ziemiach. Według jego projektu założono spółdzielnie parcelacyjno-osadnicze w Klecinie, Maniowie, Miechowicach Oławskich, Śmiałowicach, Tyńcu Małym i Zebrzydowicach.