Janiszewska Janina ur. w 1899 r. w Nowym Sączu; mgr 1932r.; dr 1934; st. asyst. 1939 w Katedrze Zoologii Ogólnej Uniwersytetu Jagiellońskiego; 1939-1945 konserwator w Muzeum Zoologicznym UJ; 1945-1950 adiunkt w Katedrze Zoologii i Parazytologii Wydziału Medycyny Weterynaryjnej UWr.; 1950-1962 kierownik Muzeum Zoologicznego na Wydziale Nauk Przyrodniczych UWr.; 1962 r., profesor nadzw.; 1962-1970 kierownik Zakładu Parazytologii Ogólnej w Instytucie Zoologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Zbadała i opisała nie znane dotąd cykle rozwojowe i nowych żywicieli w 25 pracach poświęconych pasożytom ryb (przywry, tasiemce i nicienie) i bezkręgowców (pasożyty skąposzczetów). Opisała nowe gatunki tasiemców (Paraglaridacris silesiacus i Caryophyllaeus brachicolis); przywr (Sphaerostomum maius), nicieni Rhabdochonoides barbi (Rhabdochonoidinae subfam.n.). W obrębie pierwotniaków Actinomyxidia opisała pięć nowych rodzajów Antonactinomyxon, Echinactinomyxon, Aurantiactinomyxon, Raabeia i Siedleckiella z siedmiona gatunkami (E. radiatum, S. silesica, Aur. raabei junioris, R. gorlicensis, R. magna i Hexactinomyxon hedwig)i ustanowiła trzy nowe rodziny: Poliactinomyxidae, Sphaeractionomyxidae i Triactinomyxidae z dwiema podrodzinami: Triactionomyxinae i Siedlieckiellinae. Była twórcą reguły parazytogenetycznej nazwanej przez nią – na cześć polskiego parazytologa, prof. Konstantego Janickiego – „regułą Janickiego”. Uczestniczyła w pracach Komisji Faunistycznej Polskiego Towarzystwa Parazytologicznego. W latach 60. pełniła funkcję przewodniczącej Oddziału Wrocławskiego PTP. Wypromowała kilku doktorów oraz kilkudziesięciu magistrów. Na szczególną uwagę zasługuje monograficzne opracowanie Caryophyllaeidae (Pseudophyllidae). Jej pamięci poświęcono zeszyt Wiadomości Parazytologicznych, zawierający prace jednotematyczne z serii „Pasożyty i parazytozy ryb” (t. 30, nr 2, 1984).