Krzemieniewska Helena ur. 1878 r. w Lachowie. Studia rozpoczęła w 1896 r na Wydziale Matematycznym U. Jagielońskiego. Po dwu latach przeniosła się na Wydz. Przyrodniczy, specjalizując się z zakresu fizjologii roślin u twórcy polskiej szkoły fizjologii – prof. Emila Godlewskiego. W roku 1899 zawarła związek małżeński z Sewerynem Krzemieniewskim. Po kilku wspólnych pobytach w znanych pracowniach zagranicznych, m.in. w pracowni prof. Beijerincka w Holandii i prof. W. Pfefera w Niemczech, powróciła do kraju. W czasie I wojny pracowała jako pielęgniarka w szpitalu wojskowym, a następnie uczestniczyła w masowym szczepieniu przeciw tyfusowi i ospie. W latach 1920-24 pełniła funkcję zastępcy profesora botaniki na Wydz. Leśnym Politechniki Lwowskiej. Oboje Krzemieniewscy byli pionierami i twórcami mikrobiologii gleby w Polsce. Największe osiągnięcia prof. H. Krzemieniewskiej z tego okresu wiążą się z prowadzonymi wspólnie z mężem badaniami nad morfologią i fizjologią bakterii śluzowych oraz śluzowców. Odkryli i opisali wiele nowych gatunków. W latach 1941-44 prof. Krzemieniewska pracowała w Instytucie Przeciw tyfusowym prof. Weigla we Lwowie. Doktoryzowała się w 1945 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim i przez krótki czas pracowała w Instytucie Badawczym Ministerstwa Leśnictwa w Krakowie. W 1946 roku została powołana na kierownika Katedry Fizjologii Roślin we Wrocławiu jako profesor zwyczajny. Katedrą tą kierowała do przejścia na emeryturę w 1955 r. Następnie przez kolejne pięć lat pracowała w Zakładzie Botaniki PAN we Wrocławiu. Była aktywnym członkiem wielu towarzystw naukowych, m.in. Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Polskiego Towarzystwa Mikrobiologicznego. Odznaczona Złotym Krzyżem zasługi (1939 r.) i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955 r.). Prace naukowe prowadzone we Wrocławiu dotyczyły m.in. badań nad myxomycetes, promieniowcami i śluzowcami. Opublikowała wspólnie z małżonkiem i współpracownikami oraz samodzielnie około 98 prac naukowych z zakresu mikroorganizmów glebowych, w tym „Śluzowce Polski na tle Flory Europejskiej” wydane w 1960 r przez PWN. Zmarła w 1966 r. i została pochowana we Wrocławiu.