Teisseyre Andrzej ur w 1911 r.; mgr inż. 1936 r., zast. prof. 1952 r., dr 1959 r., dr hab. 1964 r., prof. nadzw. 1970 r. Praktyka w firmie Bolinder (silniki spalinowe w Szwecji 1936-37). Projekty skoczni narciarskich i udział w FIS w 1938 r. Konstruktor w Fabryce Silników Lotniczych Okęcie 1938-1939. Służba wojskowa jako podporucznik rezerwy artylerii 1939. Uczestnik kampanii wrześniowej. Pracownik Szkolnictwa zawodowego (Szkoła Samochodowa) we Lwowie 1939-41. Deportacja na roboty przymusowe do Niemiec do fabryki napraw wagonów 1941-1945. Kierownik Biura Tech. w WSK Psie Pole – uruchomienie produkcji silników WSK 125 1947-48. W PWr od 1948 jako adiunkt w Katedrze Silników Lotniczych na Wydz. Lotniczym PWr; do 1952 kierownik tej Katedry; kier. Katedry Silników Tłokowych na Wydz. Mechaniczno-Energetycznym od 1952-63. Prodziekan Wydz. Lotniczego 1954-55; kierownik Zakładu Silników Spalinowych w Instytucie Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn 1963-76; Prodziekan Wydz. Mechanicznego 1964-66. Współpraca z P.Z.M. – Puck dot. modernizacji silników łodziowych i kutrowych 1956-66, z Zakładem H. Cegielski Poznań dot. drgań skrętnych wałów korbowych, z Inst. Lotnictwa w Warszawie dot. analizy obliczeniowej procesu spalania silnika Diesla, z Zakładem Fadroma – Wrocław i Cuprum dot. detoksyzacji spalin. Wykonał 2 modele doświadczalne silnika Stirlinga oraz projekt tłumika drgań skrętnych silnika 4C90. Promotor 4 doktoratów. Autor ponad 30 publikacji oraz dwóch skryptów dot. dynamiki układów korbowych i procesów spalania. Przeszedł na emeryturę w 1981 r. Zmarł w 2000 r.