Badian Ludwik urodził się 4 sierpnia 1928r we Lwowie. W roku 1950 otrzymał dyplom magistra inżyniera w specjalności radiotechnika. Doktoryzował się w 1960r na wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej, a habilitował - w 1964r na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w r.1970, a profesora zwyczajnego w 1978r. W latach 1950-1966 kierował Wrocławskim Oddziałem Przemysłowego Instytutu Telekomunikacji. Od roku 1970 do 1981 pełnił funkcję Dyrektora Instytutu Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii Politechniki Wrocławskiej, na które to stanowisko został powtórnie wybrany na kilka dni przed niespodziewaną, przedwczesną śmiercią. Szczególnie aktywnie działał w Polskiej Akademii Nauk, pełniąc między innymi funkcje sekretarza naukowego Wrocławskiego Oddziału PAN, członka Komitetów Elektrotechniki, Elektroniki i Biocybernetyki PAN. Był członkiem Prezydium Komitetu Elektrotechniki, przewodniczącym Sekcji Elektrotechnologii KE oraz członkiem Sekcji Technologii Elektronowej Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji.
Jest twórcą Szkoły Naukowej Ładunek przestrzenny w dielektrykach. Wypromował 29 doktorów nauk technicznych, wśród których czterech uzyskało status samodzielnego pracownika naukowego. Jego działalność naukowo-badawcza i dydaktyczna była uhonorowana m.in. pięcioma nagrodami Ministra, nagrodą Wydziału IV PAN oraz kilkunastoma nagrodami Rektora. Z długiej listy odznaczeń i medali należy wymienić: Medal Zasłużony Nauczyciel PRL, Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej. Był autorem około 70 prac opublikowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych, kilku patentów i specjalnych opracowań dla gospodarki narodowej.