Hano Józef ur. 1906 w Zakościelu; zm.1997 w Krakowie; lek. med. 1932; dr n. med. 1932; dr hab. n. med. 1937; prof. nadzw. 1964; więzień obozów koncentracyjnych Sachsenhausen-Oranienburg i Dachau; współorganizator i wykładowca tajnego Oddziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego 1942–1944; kierownik i organizator Zakładu Farmakologii Akademii Medycznej we Wrocławiu 1946–1962; prorektor AM we Wrocławiu w latach 1950–1953; twórca i kierownik od roku 1938 Pracowni Farmakodynamiki na Wydziale Farmaceutycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, przekształconej następnie w Katedrę Farmakodynamiki 1945–1972; kierownik Zakładu Farmakologii Doświadczalnej w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN we Wrocławiu, kierownik Zakładu Farmakologii PAN w Krakowie, później dyrektor przekształconego w 1974 r. w Instytut 1964–1977; czł. sekretariatu Wydziału Nauk Medycznych, przewodniczący Komitetu Nauk Fizjologicznych oraz czł. kilku innych komitetów naukowych PAN, współtwórca, członek założyciel, przewodniczący 1967–1969, wiceprzewodniczący Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego, delegat Polski w Międzynarodowej Unii Towarzystw Farmakologicznych, czł. Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego, czł. International Society for Behavioral Pharmacology, przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Leków w Warszawie, czł. rzeczywisty PAN, czł. czynny Polskiej Akademii Umiejętności, czł. rad naukowych wielu instytutów PAN i instytutów resortowych, przez wiele lat przewodniczący Komisji Leków Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej, czł. Komisji Nagród Państwowych, czł. sekcji Medycznej Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów, czł. honorowy Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego, Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego, Niemieckiego Towarzystwa Farmakologii i Toksykologii oraz Farmakologii Klinicznej, honorowy przewodniczący Komitetu Nauk Fizjologicznych PAN, honorowy redaktor Polish Journal of Pharmacology. Główne kierunki badań naukowych: w okresie przedwojennym - badania w zakresie poszukiwania nowych syntetycznych związków chemicznych obdarzonych działaniem biologicznym, nowych potencjalnych leków ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na układ krążenia i oddychania, na czynność przewodu pokarmowego, wątrobę, nerki oraz inne narządy wewnętrzne; badania dotyczące witamin, efedryny, pseudoefedryny, ergotaminy; badania działania substancji rakotwórczych (benzopiren, metylocholantren, kwas piyreno-oksymasłowy, dibenzokarbazole) – ich wpływu na elementy morfotyczne krwi oraz układy i narządy organizmu; badania wpływu kwasów żółciowych na przemiany węglowodanów i tłuszczów oraz wpływu różnych czynników toksycznych i hormonów tarczycy na metabolizm glutationu; badania metabolizmu bakterii, zwłaszcza krętka bladego i krętka zakaźnej żółtaczki, w okresie powojennym – przedkliniczne badania wielu nowych związków o spodziewanym działaniu biologicznym i leczniczym m.in. o potencjalnym działaniu miejscowo znieczulającym, ganglioplegicznym, sympatykotonicznym, kuraryzującym, psychostymulującym i analeptycznym, hipotensyjnym, przeciwdrgawkowym, uspokajającym i nasennym; współtwórca proksybarbalu (Ipronalu); badania leków pochodzenia roślinnego, zwłaszcza glikozydów nasercowych, hipotensyjnego działania ciemięrzycy lobeliańskiej, badania leków przeciwhistaminowych (antazoliny, chloropyraminy) i leków psychotropowych (m.in. badania nad wpływem leków przeciwdepresyjnych i przeciwlękowych na procesy uczenia prowadzone we współpracy z Instytutem Psychobiologii i Psychofarmakologii CNR w Rzymie); badania nad patologią wstrząsu pokrwotocznego, hibernacją, tachyfilaksją, teratogenezą polekową, doświadczalną chorobą wrzodową. Promotor ponad 30 przewodów doktorskich, opiekun 12 przewodów habilitacyjnych. Autor ponad 120 prac naukowych. Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem im. Mikołaja Kopernika, Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Odznaką Grunwaldzką, Krzyżem Oświęcimskim, Złotą Odznaką „Za Pracę Społeczną dla Miasta Krakowa”.