Kosiba Aleksander ur. w 1901 r. w Libuszy koło Biecza; zm. 1981 r. we Wrocławiu; 1923 – 28 studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, tamże do 1926 - 28 asystent wolontariusz; 1929-33 studia z zakresu geofizyki i glacjologii na uczelniach skandynawskich; dr 1933; 1939-45 docent w Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie; 1945r. habilitacja w Uniwersytecie Jagiellońskim; 1947 r. prof. nadzw. w Uniwersytecie Wrocławskim prof. zwycz. od 1958 r.; organizator i kierownik Katedry/Zakładu i Obserwatorium Meteorologii i Klimatologii w Uniwersytecie Wrocławskim; 1957 r. organizator Górskiego Obserwatorium Meteorologicznego na Szrenicy (Karkonosze); członek komitetów naukowych PAN: Komitetu Narodowego Geografii, Narodowy Komitet Geofizyki, Komitet Wypraw Geofizycznych i Polarnych, Komitet Badań Czwartorzędu. 1934 r. udział w duńskiej wyprawie na Grenlandię; 1937 organizacja i kierownictwo Pierwszą Wyprawą na Grenlandię; Wyprawy na Spitsbergen 1957, 1958, 1959, 1960; 1963-64 visiting professor w Instytucie Badań Polarnych Uniwersytetu w Columbus (USA);i członek Międzynarodowej Komisji Śniegu i Lodu Międzynarodowej Unii Geodezyjno-Geofizycznej – przewodniczący Komitetu do spraw Międzynarodowej Terminologii Glacjologicznej; członek Międzynarodowej Komisji Meteorologii i Fizyki Atmosfery, członek Komitetów PAN: Nauk Geograficznych, Geofizyki, dla spraw Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego; członek Komisji PAN Międzynarodowego Roku Geofizycznego; członek Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie; współpraca ze Światową Organizacją Meteorologiczną (WMO), Międzynarodowymi Centrami Danych Geofizycznych; członek korespondent International Glaciological Society, współpracownik Journal of Glaciology and Ice; członek Norweskiego Klubu Polarnego, Towarzystwa Grenlandzkiego, honorowy członek Norweskiego Towarzystwa Geofizycznego; 1948 r. członek założyciel Polskiego Towarzystwa Hydrologicznego i Meteorologicznego – obecnie Polskie Towarzystwo Geofizyczne; 1948-81 przewodniczący Oddziału Wrocławskiego PTGeofizycznego, od 1980 członek honorowy; członek Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Geograficznego, Polskiego Klubu Polarnego; redaktor Prac Obserwatorium Meteorologii i Klimatologii Uniwersytetu Wrocławskiego 1947-1979. Twórca wrocławskiej szkoły klimatologicznej. Wypromował 25 doktorów, wśród wychowanków 9 doktorów habilitowanych, 3 prof.; Autor 167 artykułów, w tym 7 książek. Najważniejsze wyróżnienia: Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Odznaka Budowniczego Wrocławia, Medal 10-lecia PRL. Szerzej o nim: Uczeni Wrocławscy 2, Wyd. WTN Wrocław, 1994, str. 121 – 126.