Bogacz Aleksander ur. w 1933 r. w Kętach; zmarł nagle w Paryżu podczas podróży służbowej w 1994 r.; studia na PWr. 1952-1957; od 1955 r. asys. w Katedrze Chemii Nieorganicznej WSE we Wrocławiu, a od 1957 r. w Katedrze Chemii Nieorganicznej I PWr., dr 1964 r.; docent 1968 r., prof. ndzw. 1989 r.; prof. zw. 1993 r.;. dyr. Instytutu Chemii Nieorganicznej i Metalurgii Pierwiastków Rzadkich 1987-1991; zastępcy dyr. 1972-1978 i 1983-1987, kier. Zakładu Wysokotemperaturowych Procesów Chemicznych 1968-1987 oraz ponownie od 1 09 1991 r., kier. studium doktoranckiego 1970-1972; prodziekana ds. dydaktyki 1978-1981; czł. PTChem od 1960 r.; przew. Sekcji Termodynamiki PTChem od 1992 r.; czł. Komitetu Nauk. d/s Hutnictwa Miedzi Instytutu Metali Nieżelaznych w Gliwicach i Kombinatu Górniczo-Hutniczego w Lubinie od 1985 r, Rady Koordynacyjnej CPBP 03.08 (1988-1990); czł. International Working Association for Molten Salt Reactor Development (1983-1986), współorganizator sympozjum „Pierwiastki Rzadkie i Metalurgia Chemiczna 1978 r.; III-rd Conference of the Socialist Countries on Molten Salt Chemistry” 1979 r. Rozwijał badania właściwości fizykochemicznych cieczy jonowych w wysokich temperaturach (stopione sole, ciekłe żużle). Obiektem badań były halogenki uranu(IV), halogenki lantanowców(III) i ich mieszaniny z halogenkami litowców. Współpracował z prof. M.Gaune-Escard z Uniwersytetu w Marsylii - opracowanie technologii otrzymywania lantanowców lekkich i ich stopów. Wypromował 6 dr, wśród nich 1 dr hab. Autor 87 publikacji naukowych, 6 podręczników, 14 patentów. Posiadane odznaczenia: Krzyż Kawalerski O. O.P., Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi i Złota Odznaka PWr., Nagroda Zespołowa Państwowej Rady ds. Pokojowego Wykorzystania Energii Jądrowej.