Radomyski Bohdan ur. w 1931 r., w Wieluniu, mgr inż., Politechnika Wrocławska, 1956 r.; dr n. t. 1963 r.; docent 1972 r.; prof. ndzw. 1988 r.; prof. zw. 1998 r. Członek komisji organizującej Instytut Chemii i Technologii Nafty i Węgla Politechniki Wrocławskiej i pełniący różne funkcje w tym instytucie: kierownik Zakładu Naukowego Modelowania Procesów Rafineryjnych 1968–1975; kierownik Zakładu Katalizy Stosowanej latach 1984–1998; zastępca dyrektora do spraw badań naukowych i współpracy z przemysłem 1974–1981 oraz 1984–1987, zastępca dyrektora do spraw rozwoju kadry i współpracy z zagranicą 1982–1984; dyrektor Instytutu 1987–1991. Wypromował 7 doktorów. Autor ok. 60 prac naukowo-badawczych, książek, skryptów i rozdziałów w książkach, 27 patentów oraz licznych opracowań i ekspertyz dla przemysłu. Prace te przede wszystkim dotyczyły nośników katalizatorów i katalizatorów dla przetwarzania produktów naftowych (hydrorafinacja, reforming, hydrokraking i hydroodsiarczanie) oraz mechanizmu i kinetyki przemian na nich zachodzących. Nagrody: nagroda Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki, nagroda Departamentu Spraw Obronnych MPCh i L, nagroda im. J. Łukasiewicza I stopnia, nagroda zespołowa „Wrocławskie Dzieło 1972”. Posiadane odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal 40-lecia PRL, Złoty Krzyż Zasługi. Szerzej o nim: „Bohdan Radomyski, Jubileusz 65-lecia urodzin i 40-lecia pracy zawodowej”, Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 1996 r.