Wereszycki Henryk ur. w 1898 r. we Lwowie, zm. w 1990 r. w Krakowie. Uczestnik walk legionowych, wojny polsko–bolszewickiej i kampanii wrześniowej. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: studia historyczne na UJK pod kier. A. Szelągowskiego; asystent 1925–1926; nauczyciel lwowskich szkół średnich 1926–1935; kustosz w warszawskim Instytucie Badania Historii Najnowszej im. Józefa Piłsudskiego; przed wojną kwerendy badawcze w Austrii, Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii; po wojnie, którą spędził w obozie jenieckim w Woldenbergu, pracował w Instytucie Pamięci Narodowej przy PRM do 1947 r.; z-ca prof. w Instytucie Historii UWr.; kier. Katedrą Historii Polski Nowożytnej 1947–1953; kier. Zakładem Historii Nowożytnej w Katedrze Historii Powszechnej 1953–1955; kier. Zakładem Historii Nowożytnej Powszechnej w tejże Katedrze 1955–1956; prof. nadzw. – 1955 r.; praca na UJ 1956–1968; dr hc UWr – 1985 r.; po ukazaniu się Historii politycznej Polski w dobie po-powstaniowej (1948) stał się obiektem ataku partyjnej propagandy, wspomaganej przez historyków-marksistów (szczególnie podczas konferencji metodologicznej w Otwocku na przełomie 1951/1952), co skutecznie zablokowało mu możliwości zarówno naukowego awansu, jak i kształcenia uczniów. Nie ulega jednak wątpliwości, że z Jego inspiracji jedyny wypromowany przezeń uczeń, prof. Adam Galos, rozwinął na wrocławskim gruncie badania nad dziejami Niemiec, Polski, Galicji i Śląska oraz kontynuował prace związane z edytorstwem XIX i XX-wiecznych źródeł. W tej sytuacji uprawnionym wydaje się określenie szkoły, której podwaliny łączą się z jego naukową twórczością, mianem szkoły, obejmującej polityczno-społeczne dzieje Polski, Niemiec, Galicji i Śląska w dobie porozbiorowej. Szerzej o nim: J. Rozynek, J. Ziólkowski, Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002, Wrocław 2002; Słownik Historyków Polskich, Warszawa 1994.