Dubel Krystyna Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: ukończyła UŁ; wieloletni prac. naukowym Instutu Podstaw Inżynierii Środowiska PAN w Zabrzu; praca naukowa w WSP w Opolu 1985–1995; z-ca dyr. Instytutu Chemii 1986–1990; dyr. Inst. Ochrony i Kształtowania Środowiska 1990–1994; org. nowy kierunek studiów - ochrona środowiska; dr Instytut Geografii PAN w Warszawie – 1969 r., dr hab. n. t. Wydz. Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska AGH w Krakowie – 1991 r.; prof. – 2001 r.; prac. naukowo–dydaktyczny w Katedrze Planowania Przestrzennego na Wydz. Architektury PWr. od 1996 r. Dociekania badawcze koncentruje wokół problematyki z zakresu uwarunkowań przyrodniczych w planowaniu przestrzennym, ocen oddziaływania obiektów gospodarczych na środowisko i monitoringu środowiska. Autorskie programy dla przedmiotów: Uwarunkowania przyrodnicze w planowaniu przestrzennym, Monitoring środowiska oraz Oceny oddziaływania na środowisko. Wykłada je na kierunku Gospodarka przestrzenna. Promotor 37 prac mgr., dwóch prac dr. Specjalistka z zakresu urbanistyki i planowania przestrzennego. Opracowała metody badawcze pozwalające na ocenę walorów, zasobów i zagrożeń środowiska przyrodniczego, w tym powszechnie stosowanej - inwentaryzacji przyrodniczej gmin - metody mającej szerokie zastosowanie w procesie planowania przestrzennego i planów ochrony obiektów przyrodniczo cennych; kier. zespołów badawczych - 45. opracowań naukowych, 17. studialnych, 10. ekspertyz (OOŚ); red. nacz. czas. „Przyroda i Człowiek” 1990–; czł. Rady Ekologicznej przy Prezydencie RP 1993–1995. Autorka ponad 200 prac publikowanych, w tym m.in.: osiem prac monograficznych, pięć podręczników i skryptów oraz 50 artykułów naukowych. Odznaczenia: Krzyż Kawalerski O.O.P. – 1990 r.; Medal KEN – 1993 r.; Złoty Medal „Nauczającym jak chronić i pielęgnować Ziemię” – 2000 r.; Złoty Laur za zasługi dla rozwoju Instytutu Podstaw Inżynierii Środowiska PAN w Zabrzu; nagroda I st. Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa za całokształt działań w zakresie edukacji ekologicznej – 1993 r.