Mońka Henryk ur. w 1922 r. w Chorzowie. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: absolwent PWr. – 1951 r.; dr inż. – 1963 r.; doc. – 1968 r.; zatrudniony w Katedrze Maszyn Elektrycznych od 1951 r.; w Katedrze Elektrycznych Układów Napędowych od 1963 r.; org. i pierwszy przewodniczący Stowarzyszenia Naukowego Studentów PWr. 1964–1965; z-ca dyr. Instytutu Układów Elektromaszynowych 1968–1971; kier. Zakładu Elektrycznych Układów Napędowych 1968–1971; org. i dyr. filii PWr. w Świdnicy 1971–1974 oraz w Jeleniej Górze 1975–1982; czł. Senatu 1974–1980; czł. Rady Naukowej Wojewody Jeleniogórskiego 1977–1981. Działalność naukowa w pierwszym okresie odznaczała się różnorodnością zagadnień, wypływających z potrzeb przemysłu reanimowanego po wojnie. Były to prace dotyczące konkretnych rozwiązań konstrukcyjnych elektromechanicznych elementów maszyn lub całych układów. W późniejszym okresie głównym obszarem jego działalności było sterowanie i badania elektrycznych układów napędowych. Autor bądź współautor ponad 20 publikacji oraz 30 niepublikowanych raportów dla przemysłu. Wypromował sześciu dr. Wyróżniony pięcioma indywidualnymi nagrodami ministra oraz 18 nagrodami rektora PWr. Odznaczenia: Złota Odznaka PWr. – 1966 r.; Złoty Krzyż Zasługi – 1970 r.; Krzyż Kawalerski O.O.P. – 1978 r.; hon. tytuł i odznaka Zasłużony Nauczyciel PRL – 1982 r. oraz kilka medali rocznicowych, resortowych i regionalnych.