Szafran Rafał ur. w 1932 r. w Warszawie. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: absolwent PWr. – 1956 r.; dr n. t. – 1968 r.; dr hab. – 1986 r.; asystent – 1956 r.; adiunkt w Katedrze Elektrowni – 1968 r.; w Instytucie Energoelektryki od 1968 r.; doc.– 1988 r.; prof. nadzw. – 1991 r. W swojej działalności dydaktycznej był nieformalnym opiekunem specjalności Elektrownie od 1961 r.; prowadził na Wydz. 12 różnych wykładów z przedmiotów podstawowych, kierunkowych i specjalnościowych; z-ca kier. Katedry, Zakładu, Instytutu ds. dydaktyki; czł. Senatu PWr.; wiceprzewodniczący Senackiej Komisji Dydaktyki. Autor sześciu podręczników akademickich. Działalność badawcza obejmuje prace w zakresie modernizacji i optymalizacji eksploatacji układów cieplnych elektrowni oraz elektrociepłowni. Za prace stosowane dla elektrowni Turów i EC Wrocław uzyskał nagrody wdrożeniowe i odznakę: Zasłużony dla Elektrowni Turów. Wyniki prac badawczych zawarł w 63 publikacjach. Gł. energetyk w przemyśle (cztery lata) oraz czł. i przewodniczący rady nadzorczej (cztery lata). Nagrody: Ministra Energetyki; Ministra Edukacji Narodowe; nagrodę IV Wydz. Nauk Technicznych PAN. Odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi; Krzyż Kawalerski Orderu „Polonia Restituta”; Medal KEN; Srebrna Odznaka Honorowa SEP. Szerzej o nim: Złota Księga Nauk Technicznych 2003, Polski Instytut Biograficzny, Helion 2003.