Teresiak Zdzisław ur. w 1925 r. w Grodnie. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: absolwent Wydz. Elektrycznego PWr – 1951 r.; dr n. t. – 1962 r.; dr hab. – 1967 r.; prof. nadzw. – 1973 r.; prof. zw. – 1988 r.; prac. naukowo-dydaktyczny w Katedrze Urządzeń Elektrycznych; w Instytucie Energoelektryki od 1951 r.; kier. Zakładu Elektrotechniki Przemysłowej i Komunalnej 1968–1995; z-ca dyr. Instytutu 1968–1972; dziekan Wydz. Elektrycznego 1981–1984; współautor szkoły Uziemienia elektroenergetyczne i ochrona przeciwporażeniowa; inicjator powszechnych badań skuteczności ochrony przed porażeniem elektrycznym; autor pierwszego w kraju specjalnego urządzenia pomiarowego wdrożonego do produkcji w 1958 r. oraz jego następnych wersji; opracował oryginalne metody obliczeń i pomiarów oraz analizy statystycznej zagrożenia porażeniowego; autor badań nad rezystancją ciała człowieka, których wyniki zostały wykorzystane w ustaleniach normatywnych IEC; inicjator i współautor nowatorskich prac z zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych na organizmy żywe i prac dotyczących teorii eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych. Promotor 13 dr. Autor 110 publikacji, w tym dziewięciu książek i skryptów akademickich, dziewięciu patentów. Odznaczenia m.in.: Krzyż Kawalerski O.O.P.; Złoty Krzyż Zasługi; Medal KEN; Zasłużony Nauczyciel PRL. Laureat sześciu nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz wielu odznaczeń i nagród uczelnianych.