Małachowicz Edmund ur. w 1925 r. w Wilnie. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: absolwent Wydz. Architektury PWr.; inż. arch. – 1951 r.; mgr inż. arch. – 1956 r.; dr n. t. – 1964 r.; dr hab. – 1973 r.; prof. nadzw. – 1978 r.; prof. zw. – 1989 r.; czł. PAN od 1994 r.; Pracownia Konserwacji Zabytków 1953–1960; Miastoprojekt 1960–1965; konserwator Zabytków m. Wrocławia 1965–1972; Zakład Konserwacji i Rewaloryzacji Architektury PWr. 1972–1998; prezes wrocławskiego Oddz. PAN od 1999 r.; z-ca dyr. Instytutu Historii Architektury Sztuki i Techniki 1976–1990; kier. Zakładu Konserwacji i Rewaloryzacji Architektury; przewodniczący Rady Nauk. Parku Szczytnickiego we Wrocławiu 1975–1995; przewodniczący Rady ds. ochrony zabytków przy Min. Kultury i Sztuki 1994–1997; visiting professor 1974–1981 (Liverpool, Malta, Mosul); wiceprzewodniczący Komitetu Archit. i Urbanistyki PAN 1991–1999; red. nacz. „Kwartalnika Architektury i Urbanistyki PAN” 1994–1999; czł.: PAN, SARP, FSG (W. Brytania), ICOMOS (czł. hon.). Autor odbudowy większości najważniejszych zabytków architektury Wrocławia, odkrywca wielu obiektów architektury hist., m. in. 4 kolejnych katedr z X-XII wieku, reliktów trzech kaplic romańskich, zamku i fortyfikacji, odbudowa i adaptacja pobernardyńskiego zespołu klasztornego na Muzeum Architektury we Wrocławiu, rekonstrukcja architektury zewn. Katedry we Wrocławiu, odbudowa wrocławskich kościołów N. P. Marii na Piasku, św. Idziego, Marii Magdaleny i św. Krzysztofa, św. Klary – Mauzoleum Piastów Wrocławskich, rekonstrukcja średniowiecznej kolorystyki wnętrz wrocławskich kościołów św. Wojciecha, św. Elżbiety, Bożego Ciała, św. Marii Magdaleny i in., odbudowa części Rynku i nowej zabudowy Starego Miasta, przebudowa 2 cmentarzy wojennych w Wilnie. Autor 120 publikacji nauk., w tym 20 książek, m. in. "Stare Miasto we Wrocławiu" 1976 r., "Wrocław na wyspach" 1981 r., „Ostrów Tumski we Wrocławiu” 1993 r., "Katedra Wrocławska", "Wrocławski zamek książęcy i kolegiata św. Krzyża we Wrocławiu", "Książęce rezydencje, fundacje i mauzolea w lewobrzeżnym Wrocławiu", „Wilno – dzieje, architektura i cmentarze” 1995 r. Odznaczenia: Krzyż Kawalerski O.O.P.; Nagr. Min. Budownictwa; Nagr. Min. Kultury i Sztuki; Nagr. MSzWiN; Honorowa Nagroda SARP – 2002 r. Szerzej o nim: Who is Who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków. Hübners blaues Who is Who, Zug 2003, s. 2648; Kto jest kim we Wrocławiu. Informator biograficzny. Wyd. FOX, W–w 1999, s.301, Encyklopedia Wrocławia, Wyd. Dolnośląskie 2000, s. 486.