Piekarski Marian Szczepan ur. w 1935 r. w Częstochowie. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: mgr inż. el. Wydz. Elektroniki PWr. – 1959 r.; dr n. t. – 1966 r.; dr hab. – 1976 r.; prof. nadzw. – 1979 r.; asystent i st. asystent w Katedrze Podstaw Telekomunikacji na Wydz. Elektroniki 1956–1968; doc., prof. zw. i kier. Zakładu Teorii Obwodów w Instytucie Telekomunikacji i Akustyki PWr.; prodziekan Wydz. Elektroniki 1966–1972; z-ca dyr. Instytutu Telekomunikacji i Akustyki 1972–1978 i 1987–1991; jego dyr. – 1981 r.; czł. Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN (aktualnie wiceprzewodniczącym od trzech kadencji); Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej (od 1996 r. czł. hon.); Komitetu Narodowego Międzynarodowej Unii Radiowej (URSI, przewodniczący Komisji C-Sygnały i Systemy); WTN (prezes od 1991 r.); The Editorial Board międzynarodowego czas. naukowego "International Journal of Circuit Theory and Applications"; specjalista w zakresie Teorii Obwodów i Sygnałów a w szczególności Cyfrowego Przetwarzania Sygnałów. Autor ponad 120. prac naukowych, drukowanych w czas. kraj. PAN – Arch. Elektr., Rozpr. Elektr., Bull. Acad. Pol. Sci., w czołowych czas. zagr. i w materiałach konferencji międzynarodowych o wysokiej randze – IEEE Trans. on CAS, Proc. of IEE, Int. J. of Circuit Theory and Appl., Electronics Letters, J. of Franklin Inst., ISCAS, ECCTD, ISYNT oraz w innych czas. i materiałach konferencyjnych o zasięgu kraj. i międzynarodowym. Znaczące wyniki uzyskał w zakresie: rozwinięcia i zastosowania metod topologicznych analizy i syntezy układów elektronicznych, metod syntezy układów mikroelektronicznych, badania bezwzględnej stabilności wielowrotników oraz układów wielowymiarowych, metod bezpośredniej syntezy pasywnych układów analogowych, dyskretnych i cyfrowych metodami przestrzeni stanów, a ostatnio w zakresie metod interpolacji macierzami rzeczywistymi dodatnimi i macierzami rzeczywistymi ograniczonymi. Prace jego są cytowane przez wielu zagranicznych autorów. W roku 1994 otrzymał nagrodę za najlepszą publikację roku 1993 w International Journal of Circuit Theory and Application ufundowaną przez John Wiley and Sons. Współinicjator (1978) i czł. Komitetu Naukowego, corocznej Krajowej Konferencji Teoria Obwodów i Układy Elektroniczne (od 2000 r. przemianowanej na Int.Conference on Signals and Electronic Systems), a od 1995 r. – jego przewodniczącym. Wypromował łącznie 15 dr., z czego trzech uzyskało hab., a jeden uzyskał tytuł prof. Wyniki uzyskane w pracy naukowej, dydaktycznej oraz w kształceniu kadry, według opinii znanych w kraju specjalistów, świadczą o stworzeniu własnej szkoły naukowej teorii obwodów i sygnałów. Otrzymał szereg nagród i wyróżnień JM Rektora i Ministra za pracę naukową, dydaktyczną i organizacyjną. Odznaczenia m.in.: Złota Odznaka PWr.; Złoty Krzyż Zasługi; Krzyż Kawalerski O.O.P.; Medal KEN. Szerzej o nim: w Who is Who w Polsce, wydanie III, Hubner blues Who is Who, 2004.