Markiewicz Henryk ur. w 1933 r. w Narwiliszkach k. Wilna. Stopnie i mtytuły naukowe orz pełnione funkcje: absolwent Wydz. Elektrycznego PWr.; prac. naukowo–dydaktyczny w Katedrze Urządzeń Elektrycznych – 1957 r.; a następnie w Instytucie Energoelektryki; dr n. t. – 1965 r.; dr hab. – 1970 r.; doc. – 1970 r.; prof. nadzw. – 1986 r.; prof. zw. – 1994 r.; kier. Zakładu Urządzeń Górniczych 1971–1972; kier. Zakładu Urządzeń Elektroenergetycznych 1985–2002; z-ca dyr. Instytutu ds. badań naukowych i współpracy z przemysłem 1972–1981; dyr. Instytutu 1987–1993; prodziekan ds. studiów zaocznych Wydz. Elektrycznego 1984–1987; czł. zespołu Nauk Technicznych P4 w KBN 1991–1994; czł. Normalizacyjnej Komisji Problemowej ds. Aparatury Rozdzielczej Wysokich Napięć; przewodniczący Komisji Norm i Przepisów przy SEP od 2002 r.; współtwórca i kontynuator szkoły naukowej Uziemienia elektroenergetyczne i ochrona przeciwporażeniowa; autorytet w zakresie instalacji i urządzeń elektroenergetycznych oraz ochrony przeciwporażeniowej. Autor i współautor siedmiu, wielokrotnie wznawianych i znanych w całym kraju książek i podręczników akademickich z zakresu instalacji elektrycznych, stacji i urządzeń elektroenergetycznych, oraz ponad 130 publikacji. Promotor pięciu dr. Odznaczenia m.in.: Krzyż Kawalerski O.O.P. – 1987 r.; Medal KEN – 1997 r.; nagrody Ministra Edukacji Narodowej; liczne nagrody i odznaczenia PWr., w tym Złota Odznaka tej Uczelni; Złotz Odznaka SEP.