Głombiowski Karol ur. w 1913 r. w Paderborn, Westfalia, zm. w 1986 r. w Gdańsku. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: studia fil. klas. na UW –1933–1938; Studium Pedagogiczne – 1939 r.; nauczanie młodzieży w szkołach średnich; podczas II wojny światowej prowadził tajne nauczanie i współpracował z oddziałem partyzanckim AK „Jędrusie” walczącym na Kielecczyźnie; praca w Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu – 1949 r.; kier. Oddziału Starych Druków – 1954–1956; badania naukowe koncentrowały się wokół teatru antycznego, później praca biblioteczna wpłynęła na zmianę tematyki zainteresowań; zaczął postrzegać książkę, jako nośnik różnego typu treści, szczególnie literackich i kulturowych. Badania nad literaturą i historią książki na Śląsku zaowocowały rozprawą doktorską, pt. Biblioteka franciszkanów w Nysie w świetle inwentarza z roku 1678, napisaną pod kierunkiem wybitnego profesora Uniwersytetu Łódzkiego Jana Muszkowskiego – 1952 r.; kier. nowopowstałej Katedry Bibliotekoznawstwa Wydz. Filologicznego UWr 1956–1969 r. (przemianowanej na Instytut Bibliotekoznawstwa); w tym okresie uzyskał kolejno tytuły: doc. (po uwzględnieniu dorobku naukowego, w tym monografii „Polska literatura polityczna na Śląsku od XVI do końca XVIII wieku”) – 1958 r., prof. nadzw. za pracę pt. Problemy historii czytelnictwa – 1966 r.; prof. zw. – 1984 r.; przejście się na Uniwersytet Gdański – 1971 r.; kier. założonym przez siebie Zakładem Nauki o Książce w Instytucie Filologii Polskiej od 1973 r.; kier. Studium Doktoranckim Filologii Polskiej 1972–1975; kier. Studium Podyplomowym Bibliotekoznawstwa 1975–1983. Pełnił wiele funkcji redaktorskich, m.in. jako sekretarz red. „Śląskich Prac Bibliograficznych i Bibliotekoznawczych” wydawanych przez WTN od 1955 r.; a w ramach wydawnictw UWr redagował serię „Bibliotekoznawstwo” utworzoną z myślą o młodej kadrze naukowej. Gł. inicjator i red. nacz. czas. naukowego „Studia o Książce”, poświęconego teorii, historii i metodologii książki i bibliologii, któremu nadał wysoki poziom merytoryczny – 1970 r.; uczestnictwo w pracach zespołowych nad wydaniem pierwszych, nie tylko w Polsce, specjalistycznych wydawnictw księgoznawczych: Encyklopedii wiedzy o książce (Wrocław – 1971 r.), red. działu „Dzieje księgarstwa obcego” i Encyklopedii współczesnego bibliotekarstwa polskiego (Wrocław – 1976 r.); jako czł. komitetu redakcyjnego sprawował opiekę naukową nad treścią kilku działów; czł. WTN 1962–1986; Gdańskiego TN 1973–1975); przewodniczący Wydz. I Nauk Społecznych i Humanistycznych 1973–1975; czł. h. – 1983 r.; zasiadał w radach naukowych: Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich 1961–1972; Biblioteki Narodowej 1966–1973; Biblioteki Gdańskiej PAN 1972–1986; Instytutu Bałtyckiego w Gdańsku 1978–1986; uczestnictwo w pracach Komisji Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego ds. Bibliotek i Informacji Naukowej 1960–1969; Państwowej Rady Bibliotecznej przy Min. Kultury i Sztuki 1969–1974; Zespołu Dydaktyczno–Wychowawczego Bibliotekoznawstwa przy Min. Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki 1973–1977. Uznany przez uczonych zarówno w kraju jak i za granicą (Węgry, Czechy, Słowacja, Rosja, Francja, Niemcy, Włochy) za twórcę wrocławskiej (polskiej) szkoły bibliologicznej, której podstawą była teoretyczna koncepcja książki jako instrumentu komunikacji społecznej, tak w przeszłości jak i współcześnie, co zawarł w pracy „Książka w procesie komunikacji społecznej” (Wrocław 1980). Stąd wywodziły się jego, i jego uczniów, prace nad historią czytelnictwa, nad teorią książki jako narzędzia przekazu i nad bibliologicznymi aspektami procesów literackich. Wypromował 24 dr., w tym, w okresie wrocławskim ośmiu, wśród których pięciu hab., trzech prof. Autor dziewięć książek, w tym dwie jako współautor i ok. 60 artykułów w prestiżowych czas. naukowych kraj. i zagr. Odznaczenia: Krzyż Kawalerski O.O.P.; Medal KEN; Medal 500-lecia Drukarstwa w Polsce; Złota Odznaka Honorowa Stowarzyszenia Księgarzy Polskich; Nagroda Heleny Radlińskiej I st.