Baranowski Tadeusz ur. w 1910 r. we Lwowie, zm. 1993 r. we Wrocławiu. Wychowanek światowej sławy biochemika, Jakuba Karola Parnasa. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: studia na Wydz. Lekarskim UJK we Lwowie w 1934 r.; praca w Zakładzie Chemii Lekarskiej; doktorat – 1936 r.; hab. – 1938 r.; dr hab. – 1939 r.; prof. zw. – 1945 r.; powołał Katedrę i Zakład Chemii Fizjologicznej (od 1970 r. – Biochemii) na Wydz. Lekarskim Uniwersytetu i PWr. (od 1950 r. AM); kier. Katedry do 1980 r.; prof. nadzw. – 1945 r.; prof. zw. – 1955 r.; kier. Katedry i Zakładu Chemii Fizjologicznej (od 1970 r. – Biochemii) Wydz. Lekarskiego Uniwersytetu i PWr. (od 1950 r. AM); kier. Zakładu Biochemii Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN we Wrocławiu 1955–1970; dyr. Oddz. Farmacji Wydz. Lekarskiego 1947–1948; dyr. Instytutu Biochemii i Biofizyki AM 1970–1979; dyr. Instytutu Biochemii i Fizjologii AM 1979–1981; dziekan Wydz. Lekarskiego 1948–1949; rektor AM 1965–1968; czł. koresp. PAN – 1954 r.; czł. rzecz. – 1969 r.; przewodniczący Komitetu Biochemii i Biofizyki PAN 1969–1975; – sekr. PAN Oddz.Wrocław 1970–1974; czł. Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej 1965–1980; czł. zał. i czł. hon. Polskiego Towarzystwa Biochemicznego; twórca enzymologicznej szkoły naukowej. Twórca enzymologicznej szkoły naukowej. Twórca Katedry Chemii Fizjologicznej na Wydz. Lekarskim; Zakładu Biochemii w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej; zainicjował powstanie Katedry Biofizyki AM; org. Klinik i katedr Wydz. Lekarskiego – 1945 r.; tworzył Oddz. Farmaceutyczny – pierwszy dyr. – 1948 r.; dziekan Wydz. Lekarskiego 1947–1948; rektor AM 1965–1968; czł.-koresp. PAN od 1954 r.; przewodniczący Komitetu Biochemii i Biofizyki PAN 1969–1974; sekr. Oddz. Wrocławskiego PAN 1970–1974; czł. zał. i czł. hon. Polskiego Towarzystwa Biochemicznego. Głównym przedmiotem badań były enzymy glikolityczne. Pierwszy w świecie skrystalizował białko - enzym (miogen) mięśniowy – 1938 r. Izolował i opisał dehydrogenazę fosfoglicerolową, zwaną „enzymem Baranowskiego” – 1947 r. Pod jego kierownictwem otrzymano w stanie krystalicznym i scharakteryzowano 7 enzymów glikolitycznych, m.in. z tkanek ludzkich, co stanowiło wówczas novum. Utrzymywał stałe kontakty z renomowanymi instytucjami naukowymi w USA i Europie, gdzie był zapraszany na dłuższe pobyty i wykłady. Wypromował 2O dr. n. przyr. i n. med. Patron 13 hab. Wśród wychowanków 17 prof. Autor 123 prac doświadczalnych, 39 monografii i dwóch podręczników. Odznaczenia: Order Sztandaru Pracy I Kl.; Złoty Krzyż Zasługi; Krzyż Komandorski O.O.P.; Złota Odznaka Zasłużonego dla Dolnego Śląska; Odznaka Budowniczego Wrocławia; Odznaka Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia; Medal X-lecia PRL; Medal XXX-lecia PRL; Honorowy Tytuł „Zasłużony Nauczyciel”. Szerzej o nim: Post. Biochem. 1993, 39, 81–83.