Luty Tadeusz Michał ur. w 1942 r. w Hucie Krzeszowskiej. Fizykochemik, wychowanek pprof.: J. W. Rohledera, K. Pigonia i Z. Ruziewicza. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: absolwent spec. inż. chem. Wydz. Chemicznego PWr. – 1965 r.; dr n. chem. – 1968 r.; dr hab. Wydz. Chemicznym PWr. – 1972 r.; prof. nadzw. – 1980 r.; prof. zw. – 1988 r.; kier. Zakładu Fizyki Chemicznej Instytutu Chemii Fizycznej i Teoretycznej PWr. od 1993 r.; z-ca dyr. Instytutu Chemii Organicznej i Fizycznej 1972–1976; kier. Centrum Materiałów Zaawansowanych i Nanotechnologii PWr. 2000–2002; czł. Senatu kadencji 1987–1993 i 1999–2002; prorektor ds. nauczania (dwie kadencje) 1987–1993; dwukrotnie wybrany do pełnienia godności Rektora PWr. (2002–2005 i 2005–2008); przewodniczący Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich – 2005 r.; czł. Komitetu Chemii PAN 1993–1997; Zespołu ds. Współpracy z Zagranicą (PONAT) KBN 1999–2002; sekcji T09 KBN 2000–2002 oraz czł. rad naukowych Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN we Wrocławiu od 1988 r. i Instytutu Fizyki Molekularnej PAN w Poznaniu od 1996 r.; czł. stowarzyszeń: WTN; Polskiego Towarzystwa Chemicznego; Polskiego Towarzystwa Fizycznego; Towarzystwa Popierania i Krzewienia Nauk oraz American Physical Associacion. Staże naukowe: w Instytucie Fizyki UJ oraz Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych w Dubnej; w Uniwersytecie w Edynburgu 1973–1974; prac. Instytutu Chemii Teoretycznej Uniwersytetu w Nijmegen (Holandia) 1978–1979; wizytujący prof. Uniwersytetu Stanu Nebraska-Lincoln, Uniwersytetu Stanu Colorado-Fort Collins (USA), uniwersytetów w Rennes i Lille (Francja) i Uniwersytetu Tokijskiego oraz Tokijskiego Instytutu Technologicznego (Japonia); stałe kontakty i ścisła współpraca naukowa obecnie w formie polsko–francusko-japońskiego grantu NEDO. Nauczyciel akademicki wykładający chemię fizyczną, termodynamikę statystyczną i fizykochemię ciała stałego; prowadzący badania z zakresu nauk o materiałach, fizykochemii układów molekularnych, a w szczególności: dynamikę, przejścia fazowe i transformacje (fotoindukowane oraz detonacje) w materiałach molekularnych, w celu przewidywania ich użytecznych właściwości. Wypromował siedmiu dr. n. fiz. i chem., jeden z wychowanków posiada tytuł prof., jeden – dr. hab. Autor ponad 130 publikacji, dwóch książek i czterch rozdz. w monografiach. Odznaczenia: Krzyż Oficerski Polonia Restituta; nagrodzony czterokrotnie nagrodą Ministra; dwukrotnie – nagrodą Sekretarza Naukowego PAN; wielokrotnie – nagrodą Rektora PWr.; nagrodą Japanese Society for Promotion of Science oraz uhonorowany nagrodą Senatu PWr.; Medal KEN i Medal im. Jana Zawidzkiego, nadany przez Polskie Towarzystwo Chemiczne. Szerzej o nim: Encyklopedia Wrocławia, Who is who?, Złota Księga Nauki Polskiej.