Bobrownicki Włodzimierz ur. w 1892 r. we Lwowie, zm. w 1980 r. we Wrocławiu. W czasie I wojny światowej służył w armii Hallera. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: inż. chem. Wydz. Chemiczny Politechniki w Monachium – 1916 r.; asyst. Katedra Chemii Nieorganicznej Politechniki Gdańskiej – 1916 r.; st. asystent PL – 1921 r.; kier. Katedry Technologii Nieorganicznej PWr. 1946–67; prof. zw. – 1957 r.; czł. koresp. PAN 1953 r.; czł. rzecz. PAN 1966 r.; przewodniczący Rady Nadzorczej przedsiębiorstwa Polski Komitet Azotowy 1955 r.; rzeczoznawca Głównej Komisji Oceny Projektów Inwestycyjnych 1953 r.; przewodniczący Komitetu Nauk Chemicznych PAN 1955–60. Inicjator i organizator i red. nacz. kwartalnika KNCh PAN pt. „Chemia Stosowana” 1956–78; kier. Zakładu Fizykochemicznych Podstaw Technologii IChF PAN we Wrocławiu 1962 r.; czł. Rady Naukowej przy Ministrze Przemysłu Chemicznego; Rady Naukowej Głównego Instytutu Górnictwa; przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Nawozów Sztucznych w Tarnowie i Instytutu Chemii Nieorganicznej w Gliwicach. Twórca Szkoły Naukowej „Technologia nieorganiczna”. Wypromował 10 dr.; wśród wychowanków: czterech dr. hab., trzech prof. zw. Jego uczniem był Minister Przemysłu Chemicznego Antoni Radliński. Autor 70 publikacji, siedmiu patentów.