Sucharda Edward ur. w 1891 r. w Brzeżanach, zm. w 1947 r. we Wrocławiu. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: studia na Wydz. Chemicznym CK Szkoły Politechnicznej we Lwowie – 1912 r.; dr – 1914 r.; dr hab. – 1920 r.; prof. nadzw. – 1921 r.; prof. zw. PL – 1923 r.; prof. zw. PŚl. – 1945 r.; prof. zw. UWr i PWr. – 1945 r. ; kier. Katedry Chemii Ogólnej na Wydz. Rolniczo-Lasowym PL 1923–1925; kier. Katedry Chemii Organicznej na Wydz. Chemicznym PL 1925–1945; prorektor PL 1933–1935; rektor PL 1937–1939; czł. Akademii Nauk Technicznych 1932–1939; czł. koresp. PAU 1934–1939; pierwszy chemik i org. PWr., a także jej pierwszy prorektor 1945–1947; kier. Katedry Chemii Organicznej Uniwersytetu i PWr. 1945–1947. Twórca szkoły naukowej „Chemia organiczna”. Wypromował 11 dr. n. t., wśród wychowanków: trzech dr. hab. i trzech prof. zw. Autor 46 publikacji, sześciu patentów i dwóch podręczników. Doceniając działalność naukową i organizacyjną prof. Suchary, wmurowano w PWr. dwie tablice z płaskorzeźbą jego głowy. Jedna z największych sal wykładowych w Gmachu Gł. PWr., a także jedna z ulic we Wrocławiu noszą jego imię. Szerzej o nim: Roczniki Chemii 1947, 21, 75–91; w Twórcy Chemii, PWT, Warszawa 1969, 563–567.