Trzebiatowski Włodzimierz ur. w 1906 r. w Grodzisku Wlkp., zm. w 1982 r. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: PL – 1928 r.; prof. UJK we Lwowie – 1939 r.; na Wydz. Mat.-Przyr. Uniwersytetu i PWr. – 1945 r.; dziekan Wydz. Mat.-Fiz.-Chem. Uniwersytetu i PWr. 1950–1952; org. Zakład Fizykochemii Ciała Stałego PAN – 1953 r.; dyr. Instytutu Chemii Nieorganicznej i Metalurgii Pierwiastków Rzadkich PWr. 1963–1968; współorganizuje Instytut Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN we Wrocławiu i jest jego dyr. do 1974 r.; współtworzy Międzynarodowe Laboratorium Silnych Pól Magnetycznych i Niskich Temperatur we Wrocławiu, którym kierował do śmierci; czł. KC PZPR od 1970 r.; czł. koresp. PAN – 1952 r.; czł. rzecz. wiceprezes, prezes; czł. Czechosłowackiej AN – 1972 r.; Bułgarskiej AN – 1973 r.; AN NRD – 1974 r.; AN ZSRR – 1976 r.; AN Kuby – 1977 r.; dr h. c. UWr – 1969 r.; PWr. – 1976 r.; UW – 1977 r. i UŚl. – 1977 r.; czł. WTN – 1947 r.; Polskiego Towarzystwa Chemicznego; Polskiego Towarzystwa Fizycznego; American Chemical Society; czł. hon. The Chemical Society, London – 1949 r. Twórca szkoły fizyko-chemii ciała stałego. Wypromował 32 dr., w tym 17 prof., siedmiu doc. Autor 196 publikacji, w tym trzech książek. Odznaczenia: Krzyż Komandorski z Gwiazdą O.O.P. – 1954 r.; Order Sztandaru Pracy I kl. – 1964 r., 1969 r.; Order Budowniczego Polski Ludowej – 1974 r.; radziecki Order Przyjaźni Narodów – 1975 r.; Medal J. Śniadeckiego (PTCh) – 1965 r.; Państwowa Nagroda Naukowa I st. za prace nad magnetyzmem związków uranu – 1978 r.; Medal M. Smoluchowskiego (PTF) – 1974 r.; Specjalna Nagroda Państwowa na najwybitniejsze osiągnięcia naukowe w 35-leciu PRL – 1979 r. Szerzej o nim: biografia: Włodzimierz Trzebiatowski – pół wieku działalności naukowej. – red. W. Romanowski, Ossolineum, Wrocław 1986.