Nikliborc Jan ur. w 1902 r. w Białej (krakowskie), zm. w 1991 r. we Wrocławiu. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: studia na UJ i UJK od 1926 r.; dr filoz. w zakresie fizyki – 1932 r.; adiunkt w PL; doc. 1940/41; uczył polską młodzież w Szkole Chemicznej wraz z W. Rubinowiczem, W. Trzebiatowskim, E. Płażkiem, Z. Sośnickim i W. Taszyckim w 1941/42; Oberassistent d. Politechnik na Technicznych Kursach Fachowych 1942–1944; doc. 1944/45; we Lwowie do IV 1946 r.; z-ca prof. w UWr i PWr. od 1946 r.; kier. Katedry Fizyki Doświadczalnej II UWr i PWr. 1948–1950; doc. fiz. dośw. – dr hab. – 1948 r. (na Uniwersytecie Poznańskim); prof. nadzw. – 1949; prof. zw. – 1967 r.; kier. Katedry Fizyki Doświadczalnej UWr 1951–1969; przewodniczący Wrocławskiego Oddz. PTF 1950/51(?); prodziekan Wydz. Matematyki, Fizyki i Chemii UWr. 1951–1952; czł. Komitetu Fizyki PAN; wiceprzewodniczący Komitetu Nauki, Techniki i Zastosowań Próżni – przedstawiciel Polski w Międzynarodowej Unii Nauki i Techniki Próżni OISTAV (IUVSTA) 1965–(?); kier. Zakładu Fizyki Atomu i Cząsteczki w Instytucie Fizyki Doświadczalnej UWr 1969–1973; prof. em. – 1973 r. Współtwórca wrocławskiej szkoły fizyki doświadczalnej; twórca „wrocławskiej szkoły fizyki powierzchni”. Wypromował 15 dr. n. fiz., wśród nich: ośmiu dr. hab. i prof. Autor 15 publikacji (do 1960 r.), współautor około 20. Odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi – 1938 r.; Medal X-lecia Polski Ludowej; Krzyż Kawalerski O.O.P.; Krzyż Oficerski O.O.P. Szerzej o nim: Postępy Fizyki, T. 43, Z. 6 (1992) s. 549–563.