Milik Karol ksiądz; ur. w 1892 w Renardowicach, k. Bielska, zm. w 1976 r. Świadectwo dojrzałości w polskim gimnazjum w Cieszynie – 1911 r.; studia teologiczne w SD w Widnawie; święcenia kapłańskie – 26 VII 1915 r.; wikariusz w Skoczowie i w Bielsku; zmobilizowany do armii austro–węgierskiej jako kapelan wojskowy – 1917 r.; proboszcz wojskowej parafii w Królewskiej Hucie (Chorzowie), gdzie pełnił również obowiązki katechety – 1923 r.; studia na UJ 1926–1928; dr prawa kan. – 31 X 1928 r.; dyr. Towarzystwa Czytelni Ludowych w Poznaniu – 1933 r.; zał. i red. mies. „Ruch Społeczno–Oświatowy", w którym wskazywał na poważne zagrożenie Polski ze strony Niemiec; po wybuchu II wojny światowej, poszukiwany przez gestapo, okupację spędził w Warszawie, gdzie kierował pracą konspiracyjną Czytelni Ludowych; wrócił do Poznania i przez jakiś czas pełnił obowiązki rektora kościoła św. Jana Kantego – 1945 r.; prymas Polski, kard. Hlond mianował administratorów apostolskich dla nowo utworzonych jednostek kościelnych, a wśród nich Milika dla dolnośląskiej części dawnej archidiecezji wrocławskiej 15 VIII 1945 r.; była to nominacja szczególnie zobowiązująca, gdyż we Wrocławiu, zniszczonym w 80%, katedra, kościoły, kuria biskupia, seminarium duchowne oraz inne instytucje leżały w gruzach; do Wrocławia przyjechał 30 VIII 1945 r.; wraz z ks. Bolesławem Kominkiem, administratorem apostolskim w Opolu, wspólnie przedłożyli zebranej kapitule katedralnej akty nominacyjne, by z rąk jej wikariusza, ks. Ferdynanda Piontka przejąć jurysdykcję na terenie przydzielonych im administratur – 1945 r.; rozwijający się od dłuższego czasu konflikt pomiędzy władzami państwowymi a Kościołem sprawił, że usunięto z Ziem Zachodnich i Północnych administratorów apostolskich, łącznie z ich wikariuszami generalnymi, a na ich miejsce wprowadzono desygnowanych przez rząd wikariuszy kapitulnych – 1951 r.; usunięcie z Wrocławia było dla Milika bolesnym ciosem, gdyż nie pozwolono mu nawet pozostać na terenie doln. administracji; opuścił Wrocław i udał się do klasztoru w Rywałdzie Królewskim, a następnie osiadł u sióstr Sacre Coeur w Pobiedziskach; przybył do Gorzowa Wlkp., gdzie pełnił funkcję konsultora ordynariatu gorzowskiego, zasiadał w Trybunale Prymasowskim w Warszawie oraz pracował w Komisji Episkopatu Polski; papież Jan XXIII odznaczył go godnością protonotariusza apostolskiego – 1963 r.; jubileusz 60-lecia swego kapłaństwa w katedrze wrocławskiej – 1975 r.; do końca życia pozostał już w Gorzowie. W testamencie prosił, by pochowano go wśród ludu Bożego Ziem Zachodnich. Spoczął w krypcie południowej koło zakrystii.