Kominek Bolesław kardynał; ur. w 1903 r. w Radlinie, zm. w 1974 r. Matura w Gimnazjum w Rybniku – 1923 r.; studia teologiczne na UJ; święcenia kapłańskie w Katowicach – 11 IX 1927 r.; studia w Instytucie Katolickim w Paryżu; licencjat n. społ. i doktorat z filozofii na podstawie pracy La philosophie de R. Eucken a la lumiere du Thomisme 1927–1930; wikariusz w Katowicach; sekretarz Akcji Katolickiej oraz referent Wydz. duszpasterskiego Kurii w Katowicach; po wojnie praca w Kurii w Katowicach; administrator apostolskim Śląska Opolskiego – 1945 r.; nominacja na biskupa we Wrocławiu – 1951 r.; sakrę biskupią otrzymał w kaplicy prywatnej ordynariusza przemyskiego – 1954 r.; przebywał najpierw w klasztorze benedyktyńskim w Lubinie 1951–1953; kier. Wydz. Duszpasterskiego przy Kurii w Krakowie, jednoczesnie wykłada socjologię na Wydz. Teologii UJ; ingres do katedry wrocławskiej –1956 r.; w następnych latach rozwinął szeroką działalność duszpasterską, kładąc nacisk na właściwy podział parafii, odbudowę zniszczonych kościołów, rozwój kultu Maryjnego i wychowanie kleru. Ważką rolę odegrał w jubileuszu 1000-lecia chrześcijaństwa w Polsce. Miał ogromny wkład w dzieło zjednoczenia Ziem Zachodnich z Macierzą. Walnie przyczynił się do ostatecznego uregulowania administracji kościelnej na Ziemiach Zachodnich i Północnych. Główny red. głośnego listu o wzajemnym przebaczeniu do biskupów niemieckich; metropolita wrocławski – 1972 r.; kardynalat – 1973 r.; czł. Komisji ds. Apostolatu Osób Świeckich 1960–1962; przewodniczący Komisji Duszpasterstwa Ogólnego EP; czł. papieskiej Komisji „Justitia et Pax" i Sekretariatu ds. Niewierzących. Odegrał wybitną rolę w pracach Soboru Watykańskiego II. Brał czynny udział w Synodzie Biskupów Europy. Pochowany w podziemiach katedry, w kaplicy św. Kazimierza.