Gulbinowicz Henryk kardynał; ur. w 1928 r. w Wilnie. Przyjęty do wileńskiego arcybiskupiego WSD w 1944 r.; formację kapłańską w WSD i studia filoz.-teologiczne na Wydz. Teologicznym USB przerwało aresztowanie profesorów i alumnów – 1945 r., a następnie przymusowy wyjazd do Białegostoku, gdzie wznowiło swą działalność wileńskie WSD – 1945 r.; po ukończeniu studiów filozoficzno-teologicznych został wyświęcony na kapłana w białostockiej prokatedrze Wniebowzięcia NMP przez abpa Romualda Jałbrzykowskiego – 18 VI 1950 r.; wikariusz i prefekt szkół podst. w Szudziaławie; studia z zakresu teologii moralnej na Wydz. Teologicznym KUL 1951–1955; licencjat – 1953 r., d r – 1955 r.; wikariusz w par. prokatedralnej w Białymstoku 1956–1959; przy kościele św. Rocha zorganizował w tym czasie duszpasterstwo akademickie dla studentów Akademii Medycznej; wykłady z teologii moralnej i etyki w WSD "Hasianum" w Olsztynie – 1959 r.; prefekt 1960– 1962, wicerektor 1962–1963 i rektor 1963–1970 tamż; kanonik honorowy kapituły katedralnej warmińskiej – 1963 r.; pełnił także szereg odpowiedzialnych funkcji w kurii biskupiej w Olsztynie. Papież Paweł VI mianował go bpem tyt. Acci i admin. apost. w Białymstoku – 1970 r.; sakrę biskupią przyjął w białostockiej prokatedrze z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski oraz bpów: Józefa Drzazgi, admin. apost. diecezji warmińskiej i bpa Kazimierza Majdańskiego, sufr. włocławskiego. Jako administrator apostolski w Białymstoku zreorganizował sieć parafialną, utworzył pierwszy w Polsce Diecezjalny Ośrodek Kształcenia Soborowego Księży oraz Ośrodek Duszpastersko–Katechetyczny, zakupił plac pod budowę nowego gmachu WSD. Aarcybiskup–metropolita wrocławski – 15 XII 1975 r. Rządy w archidiecezji objął kanonicznie 12 I 1976 r., zaś ingres do archikatedry odbył 2 II 1976 r. Papież Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej 25 V 1985 r. Jako arcybiskup–-metropolita wrocławski, dwukrotnie gościł we Wrocławiu papieża Jana Pawła II w 1983 r. i 1997 r. Przeprowadził Synod Archidiecezjalny 1985–1991 i Kongres Pracy – 1991 r.; dokończył budowę Domu Księży Emerytów we Wrocławiu; erygował "Caritas" Archidiecezji Wrocławskiej – 1989 r.; zainicjował wydawanie dolnośląskiego pisma katolickiego "Nowe Życie" oraz powstanie Katolickiego Radia "Rodzina"; powołał Arcybiskupi Komitet Charytatywny dla opieki nad internowanymi, więźniami i biednymi – 1989 r. oraz Komitet ds. Pomocy Parafianom na terenie byłego Związku Radzieckiego – 1990 r. Gospodarz i patron Europejskiego Spotkania Młodych we Wrocławiu 1989/1990 r.; współorganizator i gospodarz 46. Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego – 1997 r.; wielki kanclerz PWT we Wrocławiu 1976–2004; prof. teologii moralnej. Przyczynił się znacznie do rozbudowy struktur PWT; zorganizował zaplecze gospodarczo–mieszkalne dla Seminarium i PWT; zorganizował Annus Propedeuticus w Henrykowie. Czł. watykańskich Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, ds. Ewangelizacji Narodów i ds. Duchowieństwa; czł. Rady Głównej EP do 1996 r.; Komisji EP ds. Duszpasterstwa Ogólnego; ds. Duchowieństwa; ds. Duszpasterstwa Emigracyjnego; przewodniczący Komisji EP ds. Duszpasterstwa Ludzi Pracy. Laureat tytułu "Civitate Wratislaviensi Donatus" – 1996 r.; Nagrody Kolegium Rektorów Wrocławia i Opola za integracyjną działalność na rzecz środowiska naukowego; dr honoris causa PWT we Wrocławiu; AR we Wrocławiu i PW. Autor ok. 300. artykułów naukowych, listów pasterskich, odezw i homilii. Przeszedł na emeryturę – 2004 r. Publikacja książkowa: Patientia et caritas. Listy pasterskie metropolity wrocławskiego Henryka kardynała Gulbinowicza 1976–1995, Wrocław 1995.