Majka Józef ksiądz; ur. w 1918 r. w Suchorzowie, pow. Tarnobrzeg, zm. w 1993 r. we Wrocławiu. Matura w II Gimnazjum im. hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnowie – 1937 r.; święcenia kapłańskie – 1942 r.; wikariusz w Bieczu 1942–1945, Nowojowej – 1945 r. i w Nowym Sączu 1945–1946; kier. Krajowej Centrali Caritas w Warszawie i podjął studia w Akademii Nauk Politycznych a następnie na KUL-u – 1946 r.; doktorat z filozofii chrześcijańskiej – 1952 r.; zajęcia dydaktyczne na KUL-u i w SD w Tarnowie i w Lublinie; czł. różnych towarzystw naukowych i komisji EP oraz długoletni konsultor Rzymskiego Sekretariatu dla Niewierzących; czynny udział w licznych sympozjach i zjazdach naukowych; współpracował z licznymi redakcjami czasopism krajowych i zagranicznych; wykładowca w PAT w Krakowie 1968–1980; dziekan PWT i rektor SD – 1970 r.; gł. organizator Wrocławskich Dni Duszpasterskich i różnych okazyjnych sympozjów; wielka aktywność w pracy formacyjno–wychowawczej; wszedł do grona kapituły katedralnej – 1971 r.; prałat papieski – 1983 r.; protonotariusz apostolski – 1990 r.; prof. nadzw. – 1971 r.; prof. zw. – 1985 r.; laureat wielu nagród i wyróżnień. Wypromował 12. dr (trzech na PWT we Wrocławiu) oraz 57. mgr i licencjuszy na KUL i 85. we Wrocławiu. Oprócz pozycji książkowych z zakresu społecznej nauki Kościoła i socjologii religii pisał liczne artykuły o charakterze popularyzatorskim.