Wronka Andrzej biskup; ur. w 1897 r. w Biskupicach Zabarycznych, zm. w 1974 r. we Wrocławiu. Matura – 1918 r.; studia teologiczne w Poznaniu 1919–1923; święcenia kapłańskie 26 V 1923 r.; wikariusz w parafii Trójcy Świętej w Bydgoszczy, w Gniewkowie i Inowrocławiu, będąc równocześnie prokuratorem SD w Poznaniu oraz wykładowcą liturgiki i lektoem jęz. greckiego i hebrajskiego; studia na Wydz. Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego 1924–1927; dr filoz. na podstawie pracy: Jahwe jako nomen ineffabile; wykładowca wstępu do Pisma Św., liturgiki, patrystyki i języków biblijnych w SD w Gnieźnie – 1928 r.; wyjechał do Rzymu, gdzie objął rektorat Papieskiego Kolegium Polskiego – 1938 r.; lata wojny spędził w Gnieźnie jako administrator parafii Wniebowzięcia NMP; pracował w banku od 1941 r.; administrator parafii Świętej Trójcy w Gnieźnie – II 1945 r.; następnie administrator apostolski diecezji chełmińskiej i gdańskiej; zarządzał diecezją gdańską 1946–1951; po przymusowym opuszczeniu Gdańska zamieszkał w Toruniu, będąc kapelanem sióstr zmartwychwstanek; protonotariusz apostolskim – 1952 r.; rektorat kościoła Serca Jezusowego w Poznaniu – 1956 r.; biskup tyt. watarbeński, z przeznaczeniem do pomocy rządcy archidiecezji wrocławskiej 30 V 1957 r.; sakrę biskupią otrzymał na Jasnej Górze 29 XII 1957 r.; wikariusz gen. archidiecezji wrocławskiej – 1958 r.; wykłady z liturgiki w SD we Wrocławiu; ojciec Soboru Watykańskiego II, uczestniczył w 1 i 4 sesji soborowej; udział w pracach Komisji EP d.s. Liturgii; pionier odrodzenia liturgicznego w Polsce. Pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.